Showers with a view

Even wat anders tussendoor. Natuurlijk komt er nog veel meer over de voorbereidingen van de bruiloft en de bruiloft zelf. Maar een opsomming verveelt misschien, dus hier een kort leuk verhaal tussendoor. 

De dag na de bruiloft neemt Nathalia ons mee voor een uitstapje: een boottocht op de Nijl bij zonsondergang. We stappen op bij een camping, waarvan de vaste tentjes allemaal een prachtig uitzicht over de Nijl hebben. Een aanrader voor wie graag kampeert! Halverwege de helling naar de boot komen we een allerleukst gebouwtje tegen: de douches. Vier op een rij en het belooft wat! Douchen met uitzicht. Echt heel grappig. Op de heenweg lopen we door zonder van het uitzicht te genieten, want de boot wacht. 

Eenmaal op het water spotten we het gebouwtje vanuit de boot. Het ziet er heel grappig uit, met plantenbakken in de 'raamopening'. Zonder glas trouwens, maar dat is waarschijnlijk vanwege het uitzicht.  Op de terugweg kan ik het natuurlijk niet nalaten om een van de douches binnen te gaan. En wauw! wat een uitzicht! 

Volgens mij kost dit uitzicht veel water, want hier wil je natuurlijk niet weg. En dat lijkt ook niet te kunnen! Sta ik daar, in een stikdonker hokje, krijg ik de deur niet meer open. Ajj, en ik ben nog wel de laatste in de rij van ons gezelschap. Gewoon duwen tegen de deur helpt niet, die blijft dicht. Dus uiteindelijk zet ik mijn voet tegen de deur om te ontsnappen. Mijn reisgezelschap realiseert zich dan pas, dat ze even ervoor wel een angstige piep hebben gehoord. 

Oegandese bruiloft regelen - dag 2 - deel 2

Die koe kopen is helaas niet zo letterlijk als het leek, want dat werd dan weer door iemand anders geregeld. Het ging hier alleen om de aanbetaling zo bleek. Maar er stond nog meer op het programma. Even een korte uitleg: een Oegandees bruidspaar heeft naast de twee bruidskinderen ook een Matron ('schaduw' voor de bruid) en een Best Man ('schaduw' voor de bruidegom). Maar daarnaast ook vier tot zes bruidsmeiden/bruidsjonkers. Rinty had al aangegeven dat wij die traditie niet kennen en ze had aangegeven geen bruidsmeiden te hoeven, tot ze maandagochtend hoort dat Alex wel vier bruidsjonkers heeft. Tja, dat zou wel erg raar staan, dus alé he, toch ook maar vier bruidmeiden. Maar wie dan, waar haal je die vandaan. 

Nou, gewoon ook uit het dorp. In Buwenge is een comité gevormd, die Alex helpen bij het regelen van van alles en nog  wat, en die hebben vandaag ook nog vier dames geregeld. We gaan naar de winkel van de voorzitter en maken kennis met Hariette, Lea, Olive en Barbara. Het blijken niet van die giechelende tieners te zijn, want ze zijn allemaal al wat ouder en een van hen is ook verpleegkundige. Er is gelukkig een klik en de bespreking begint. Rinty krijgt van hen ook vooral uitleg over hoe een Oegandese bruiloft zo ongeveer verloopt en waar ze rekening mee moet houden. Gelukkig gaat dat allemaal in het Engels, dus ik kan het aardig volgen. We krijgen ondertussen thee te drinken die volgens de Oegandese manier is 'gedempt' met suiker en we krijgen somosas (gevulde flapjes) die we van Alex niet mogen eten omdat ze niet warm zijn. Het is al donker als wij het winkeltje verlaten. Maar het is heerlijk in Buwenge!. In Oeganda stoppen mensen als het donker wordt met werken, maar dan gaan ze juist de straat op om inkopen te doen en deze avond was het markt, dus er was een heel gezellige drukte. Daar had ik graag wat langer rond gelopen. Overal lichtjes, vuurtjes, heerlijke etensgeuren en geroezemoes. Een heel fijn moment van de dag! Maar we reden met z'n drieën terug naar Jinja (over een heel slechte weg, reistijd ongeveer een uur) naar de volgende afspraak. 

Goede vriendin Maria heeft inmiddels gebeld. Zij maakt het boekje voor de kerk, maar de liedjes die het koor haar heeft doorgegeven zijn niet duidelijk. Of Rinty en Alex kunnen komen helpen. Rinty heeft voordeel van haar ervaring met doktershandschriften en ze kan een lied ontcijferen, Alex, Maria en Rinty komen ook nog uit andere liedjes, maar er blijft er een onduidelijk. Dus Alex gaat bellen (het is dan al 22.45 uur). Degene die hij aan de lijn heeft zingt het liedje voor, Alex zingt het na en Maria en Rinty schrijven het op (in het Swahili). Weer wat geregeld. Tot slot gaan we met Maria en haar man Bonny nog wat drinken in 2Frends.  Einde dag 2. 

Oegandese bruiloft regelen - dag 2 - deel 1

Jinja, 9 september: kleding voor bruidskinderen

We maken kennis met Vivian van zeven en Emmanuel van vijf, die de bruidskinderen zullen zijn. Vivian is met haar vader Mozes, een bekende van Alex uit zijn dorp Buwenge, een andere bekende en de oma van Alex naar Jinja gekomen. Emmanuel (kortweg Emma genoemd) is een neefje van Alex en hij is dus met zijn oma mee. Helaas heeft hij malaria, dus hij voelt zich niet erg lekker en hij is erg verlegen. Vivian geniet met volle teugen en vindt alles prachtig: een witte jurk chic schoenen, oorbelletjes en een armbandje. (Bijna.... nog mooier dan de bruid). Haar schoenen bestelt Rinty bij haar buurvrouw (letterlijk het winkeltje bij haar thuis naast) die ze een dag later uit Kampala zal meebrengen. Het winkeltje waar Emma een pak krijgt is klein en staat bommetje vol. Alex heeft zich ook bij ons gezelschap gevoegd en zit op een stoel van alles te regelen. Ik maak kennis met Oma, die helaas geen Engels spreekt en ik geen Luganda, dus het blijft bij onwennig, maar vriendelijk knikken. Ik bekijk het allemaal van een afstandje, ga wel drinken voor het gezelschap in de supermarkt kopen en geniet als ik achter Rinty, Oma en de kids aan hobbel op weg naar weer een andere winkel. Als alle spullen in Jinja zijn gekocht, vertrekt Alex in de auto van de vrienden met Oma en Emma naar Buwenge, Vivian rijdt met ons mee. Voordat we vertrekken gaan we eerst nog wat eten. Vivian kiest voor een frietje met kip, dat we in het 'beste Oegandese restaurant van Jinja' kopen. Daarna vertrekken ook wij naar Buwenge. Allereerst rijden we naar de kerk waar de plechtigheid wordt gehouden. Er naast ligt een voetbalveld groot grasveld,. waar zaterdag het feest wordt gehouden. Alex en Rinty hebben een afspraak met de pastoor van het dorp en een aantal praktische zaken worden besproken. Het hele gezelschap zit daar ook allemaal bij. Het is ergens halverwege de middag als we daar weer vertrekken naar het huis van Oma. 

Ik maak bij haar thuis kennis met twee ooms en nog twee jonge vrouwen die met baby's rondsjouwen. In het huisje staan enkele houten stoelen en een bank en ik mag op een bank zitten. Alle mannen gaan op de andere stoelen/bank zitten en de andere dames zitten op de grond om een mat die Oma zelf heeft gemaakt. Oma zit er in eerste instantie ook zelf bij, maar dan durf ik nog geen foto te maken. Als ik later wel mijn fototoestel heb gepakt is Oma al naar de keuken om voor eten te zorgen en komt ze niet meer terug zitten. Dus de foto is zonder haar erbij. We krijgen een heerlijk bord spinazie (smaakt hetzelfde als in Nederland) en stukken cassave. Ik had natuurlijk na de friet geen honger meer, maar de beleefdheid gebied ook daarvan iets te eten. Alleen Rinty, Alex, Vivian, Emma en ik krijgen eten. De andere mannen zitten te praten en de vrouwen blijven achter. Eenmaal weer buiten laat Alex mij het familiekerkhofje naast de huisjes van de familie zien. Daar zijn een aantal generaties familieleden begraven, maar al die graven moeten binnen kort plaats maken voor woningbouw, dus de lichamen zullen buiten Buwenge worden herbegraven.  Het speet me dat te horen, want het is een mooi plekje dat een heel vredige uitstraling heeft. We worden uitgezwaaid door de hele familie (kreeg al een 'knuffel' van Oma, wat later blijkt een begroeting tussen bekenden te zijn) en we gaan op weg naar het volgende: een koe kopen! 

Oegandese bruiloft regelen - dag 1

We rijden vanuit Entebbe naar Kampala, waar ik site seeing krijg op weg naar Patrick, de penningmeester van Hospice Tororo. Eerst dus nog een werkbezoek, dat 'uitloopt' over een brainstorm over een inkomens genererend project voor het hospice. De autorit kronkelt verder naar een winkelcentrum waar we koffie drinken en Rinty per boda naar een drukkerij gaat om trouwkaarten te bestellen.

Rinty's collega Michaela blijkt in het zelfde café te zitten, dus we kletsen gezellig bij tot Rinty terug is. We vervolgen onze reis naar Jinja, maar ergens op de doorgaande weg zijn we de pineut. We worden aangehouden door een verkeersagente die ons een boete geeft omdat de voorband niet in orde zou zijn.
Ontzettende onzin, maar het hoog spelen kost nog meer tijd, dus Rinty gaat in onderhandeling. Uiteindelijk komt ze er met een onderhandse tip van omgerekend € 3,00 af . Heeft mevrouw de agent ook weer geld voor haar lunch. (Zij staat niet op deze foto, zo brutaal durfde ik natuurlijk niet te zijn).

Het is trouwens erg knap dat de verkeerspolitie hun kleding zo mooi wit houden in de rode stof die echt overal in kruipt. De rit naar Jinja duurt lang er zijn veel files. We zijn bijna drie uur onderweg voor 80 kilometer.

De aankomst in Jinja is vertrouwd. Ik ga Alex goeie dag zeggen en check in in hotel New Daniël. Daar krijg ik een piepkleine kamer, met een loeigrote badkamer. En 's morgens een lekkere warme douche (toen nog wel). 

Een dag later word ik verhuisd naar een iets grotere kamer, met de ingang buiten het gebouw. Het verblijf is daar sober maar prima en ze hebben er een heerlijke tuin waar het goed toeven bleek. Het ontbijt is er alle ochtenden twee (zoete) witte boterhammen met een omelet, thee en een banaan. Daar kon ik het altijd een aanzienlijk lange tijd op volhouden. 

Het warme water liet vervolgens een aantal dagen op zich wachten, tot ik ontdekte dat de rechter kraan het warme water is en dat je 's avonds voor het slapen gaan de meeste kans hebt op lekker water. 

De volgende ochtend in de tuin al een prachtig vogeltje gespot en een heel aparte bloem op de foto gezet. En daarna begon het 'echte werk'.