Jinja, 9 september: kleding voor bruidskinderen
We maken kennis met Vivian van zeven en Emmanuel van vijf, die de bruidskinderen zullen zijn. Vivian is met haar vader Mozes, een bekende van Alex uit zijn dorp Buwenge, een andere bekende en de oma van Alex naar Jinja gekomen. Emmanuel (kortweg Emma genoemd) is een neefje van Alex en hij is dus met zijn oma mee. Helaas heeft hij malaria, dus hij voelt zich niet erg lekker en hij is erg verlegen. Vivian geniet met volle teugen en vindt alles prachtig: een witte jurk chic schoenen, oorbelletjes en een armbandje. (Bijna.... nog mooier dan de bruid). Haar schoenen bestelt Rinty bij haar buurvrouw (letterlijk het winkeltje bij haar thuis naast) die ze een dag later uit Kampala zal meebrengen. Het winkeltje waar Emma een pak krijgt is klein en staat bommetje vol. Alex heeft zich ook bij ons gezelschap gevoegd en zit op een stoel van alles te regelen. Ik maak kennis met Oma, die helaas geen Engels spreekt en ik geen Luganda, dus het blijft bij onwennig, maar vriendelijk knikken. Ik bekijk het allemaal van een afstandje, ga wel drinken voor het gezelschap in de supermarkt kopen en geniet als ik achter Rinty, Oma en de kids aan hobbel op weg naar weer een andere winkel. Als alle spullen in Jinja zijn gekocht, vertrekt Alex in de auto van de vrienden met Oma en Emma naar Buwenge, Vivian rijdt met ons mee. Voordat we vertrekken gaan we eerst nog wat eten. Vivian kiest voor een frietje met kip, dat we in het 'beste Oegandese restaurant van Jinja' kopen. Daarna vertrekken ook wij naar Buwenge. Allereerst rijden we naar de kerk waar de plechtigheid wordt gehouden. Er naast ligt een voetbalveld groot grasveld,. waar zaterdag het feest wordt gehouden. Alex en Rinty hebben een afspraak met de pastoor van het dorp en een aantal praktische zaken worden besproken. Het hele gezelschap zit daar ook allemaal bij. Het is ergens halverwege de middag als we daar weer vertrekken naar het huis van Oma.
Ik maak bij haar thuis kennis met twee ooms en nog twee jonge vrouwen die met baby's rondsjouwen. In het huisje staan enkele houten stoelen en een bank en ik mag op een bank zitten. Alle mannen gaan op de andere stoelen/bank zitten en de andere dames zitten op de grond om een mat die Oma zelf heeft gemaakt. Oma zit er in eerste instantie ook zelf bij, maar dan durf ik nog geen foto te maken. Als ik later wel mijn fototoestel heb gepakt is Oma al naar de keuken om voor eten te zorgen en komt ze niet meer terug zitten. Dus de foto is zonder haar erbij. We krijgen een heerlijk bord spinazie (smaakt hetzelfde als in Nederland) en stukken cassave. Ik had natuurlijk na de friet geen honger meer, maar de beleefdheid gebied ook daarvan iets te eten. Alleen Rinty, Alex, Vivian, Emma en ik krijgen eten. De andere mannen zitten te praten en de vrouwen blijven achter. Eenmaal weer buiten laat Alex mij het familiekerkhofje naast de huisjes van de familie zien. Daar zijn een aantal generaties familieleden begraven, maar al die graven moeten binnen kort plaats maken voor woningbouw, dus de lichamen zullen buiten Buwenge worden herbegraven. Het speet me dat te horen, want het is een mooi plekje dat een heel vredige uitstraling heeft. We worden uitgezwaaid door de hele familie (kreeg al een 'knuffel' van Oma, wat later blijkt een begroeting tussen bekenden te zijn) en we gaan op weg naar het volgende: een koe kopen!
We maken kennis met Vivian van zeven en Emmanuel van vijf, die de bruidskinderen zullen zijn. Vivian is met haar vader Mozes, een bekende van Alex uit zijn dorp Buwenge, een andere bekende en de oma van Alex naar Jinja gekomen. Emmanuel (kortweg Emma genoemd) is een neefje van Alex en hij is dus met zijn oma mee. Helaas heeft hij malaria, dus hij voelt zich niet erg lekker en hij is erg verlegen. Vivian geniet met volle teugen en vindt alles prachtig: een witte jurk chic schoenen, oorbelletjes en een armbandje. (Bijna.... nog mooier dan de bruid). Haar schoenen bestelt Rinty bij haar buurvrouw (letterlijk het winkeltje bij haar thuis naast) die ze een dag later uit Kampala zal meebrengen. Het winkeltje waar Emma een pak krijgt is klein en staat bommetje vol. Alex heeft zich ook bij ons gezelschap gevoegd en zit op een stoel van alles te regelen. Ik maak kennis met Oma, die helaas geen Engels spreekt en ik geen Luganda, dus het blijft bij onwennig, maar vriendelijk knikken. Ik bekijk het allemaal van een afstandje, ga wel drinken voor het gezelschap in de supermarkt kopen en geniet als ik achter Rinty, Oma en de kids aan hobbel op weg naar weer een andere winkel. Als alle spullen in Jinja zijn gekocht, vertrekt Alex in de auto van de vrienden met Oma en Emma naar Buwenge, Vivian rijdt met ons mee. Voordat we vertrekken gaan we eerst nog wat eten. Vivian kiest voor een frietje met kip, dat we in het 'beste Oegandese restaurant van Jinja' kopen. Daarna vertrekken ook wij naar Buwenge. Allereerst rijden we naar de kerk waar de plechtigheid wordt gehouden. Er naast ligt een voetbalveld groot grasveld,. waar zaterdag het feest wordt gehouden. Alex en Rinty hebben een afspraak met de pastoor van het dorp en een aantal praktische zaken worden besproken. Het hele gezelschap zit daar ook allemaal bij. Het is ergens halverwege de middag als we daar weer vertrekken naar het huis van Oma. 
Ik maak bij haar thuis kennis met twee ooms en nog twee jonge vrouwen die met baby's rondsjouwen. In het huisje staan enkele houten stoelen en een bank en ik mag op een bank zitten. Alle mannen gaan op de andere stoelen/bank zitten en de andere dames zitten op de grond om een mat die Oma zelf heeft gemaakt. Oma zit er in eerste instantie ook zelf bij, maar dan durf ik nog geen foto te maken. Als ik later wel mijn fototoestel heb gepakt is Oma al naar de keuken om voor eten te zorgen en komt ze niet meer terug zitten. Dus de foto is zonder haar erbij. We krijgen een heerlijk bord spinazie (smaakt hetzelfde als in Nederland) en stukken cassave. Ik had natuurlijk na de friet geen honger meer, maar de beleefdheid gebied ook daarvan iets te eten. Alleen Rinty, Alex, Vivian, Emma en ik krijgen eten. De andere mannen zitten te praten en de vrouwen blijven achter. Eenmaal weer buiten laat Alex mij het familiekerkhofje naast de huisjes van de familie zien. Daar zijn een aantal generaties familieleden begraven, maar al die graven moeten binnen kort plaats maken voor woningbouw, dus de lichamen zullen buiten Buwenge worden herbegraven. Het speet me dat te horen, want het is een mooi plekje dat een heel vredige uitstraling heeft. We worden uitgezwaaid door de hele familie (kreeg al een 'knuffel' van Oma, wat later blijkt een begroeting tussen bekenden te zijn) en we gaan op weg naar het volgende: een koe kopen! 
Geen opmerkingen:
Een reactie posten