We hebben om 8 uur 's morgen een afspraak met Barbara, Henriëtte, Lea en Olive. Ik wandel van het hotel naar Alex en Rinty en kom daar rond half negen aan. Heerlijk tijd voor een kop koffie. Als eerste arriveert Naomi, een vriendin van Rinty, die mee gaat om de bruidsmeisjeskleding uit te zoeken. Zij heeft zelf een verhuurbedrijfje van bedrijfskleding en heeft dus verstand van (onderhandelings) zaken. En rond half 10, ach dat valt niet tegen, melden de vier dames zich. We vertrekken in optocht naar de andere kant van Mainstreet naar een verhuurbedrijfje van bruids- en gelegenheidskleding. Vijf bij vijf meter met aan twee kanten een kledingrek en twee banken voor de bezoekers. En dan begint de pret. Echt letterlijk, want ik vermaak me kostelijk met het schouwspel. Naomi legt het winkelmeisje uit wat de bedoeling is: vier dezelfde stellen. Het moet bij wit en rood passen en de voorkeur van de bruid is iets met blauw en wit. Het winkelmeisje klimt op de bank en het graaien tussen alle jurken begint. Binnen de kortste keren is er van alles uit het rek gehaald. De meiden keuren en houden kledingstukken vóór en Naomi geeft commentaar. Het deed me ineens denken aan de carnaval bij ons thuis toen de kinderen nog thuis woonden. De verkleedkleren kwamen dan van zolder, we doken er met zo'n allen in en uit de berg die dan ontstond werd een keuze gemaakt. Binnen de korte keren is het ook in het winkeltje een kleurige warboel. De rokken in kobaltblauw passen en die keus is gemaakt. Maar met de topjes gaat het wat moeilijker. De maat is niet voor iedereen goed, dus er is aarzeling. Intussen wordt Rinty weggeroepen.
Vriend Alex (niet de bruidegom) gaat naar Kampala en zal de trouwkaarten ophalen. Hij moet geld mee. Om de hoek is een Barclaysbank, dus Rinty gaat voor 5 min. weg. Het worden er drie kwartier, want de pinautomaat is buiten gebruik en nog wat van die ongein. Intussen besluiten de dames binnen dat ze eigenlijk de oranje jurken leuker vinden. Die worden ook gepast en blijken prima te zitten. Maar gelukkig heeft Naomi wel in de smiezen dat Rinty en ik dat geen goed idee vinden, dus ze wentelt die keuze af. Daarna vindt het meisje twee iets afwijkende topjes die wel passen, dus dit setje moet het worden. Dan komt 'de baas' erbij. Een aardige mevrouw die als tweede baan onderwijzeres is. Of net andersom, dit is de bijbaan. Naomi onderhandelt nu stevig over de prijs. De vier dames nemen de spullen allemaal direct mee, zullen het thuis wassen en strijken.
Bovendien heeft Rinty voor de gastvrouwen op het middagfeest ook nog 12 jurken nodig, dus die gaan in de onderhandelingen mee. Ze komen er uit en dan wordt alles op maat gemaakt. Mevrouw bekijkt de pasvorm kritisch, tekent dan aan de bonnenzijde van het topje iets af en het kledingstuk verdwijnt naar man met trapnaaimachine. Het stuk komt weer terug, wordt weer gepast en weer bijgewerkt. Zo een paar keer op en neer totdat alles goed zit. Er wordt natuurlijk niets afgeknipt, want een volgende klant kan weer wel eens een grotere maat hebben. Het is kostelijk om te zien hoe dat gaat. Ik ben heerlijk ontspannen en heb heel veel lol met deze gemakkelijke manier van werken. Het enige dat mevrouw ook nog 'bedingt' bij de prijsafspraken is dat de dames hun haren op de trouwdag bij haar salonnetje laten doen. De twaalf andere jurken zijn dan ook uitgezocht. Zes paarse en zes fuchsia-roze. Het is half één. Op naar het volgende onderdeel.
We hebben om 8 uur 's morgen een afspraak met Barbara, Henriëtte, Lea en Olive. Ik wandel van het hotel naar Alex en Rinty en kom daar rond half negen aan. Heerlijk tijd voor een kop koffie. Als eerste arriveert Naomi, een vriendin van Rinty, die mee gaat om de bruidsmeisjeskleding uit te zoeken. Zij heeft zelf een verhuurbedrijfje van bedrijfskleding en heeft dus verstand van (onderhandelings) zaken. En rond half 10, ach dat valt niet tegen, melden de vier dames zich. We vertrekken in optocht naar de andere kant van Mainstreet naar een verhuurbedrijfje van bruids- en gelegenheidskleding. Vijf bij vijf meter met aan twee kanten een kledingrek en twee banken voor de bezoekers. En dan begint de pret. Echt letterlijk, want ik vermaak me kostelijk met het schouwspel. Naomi legt het winkelmeisje uit wat de bedoeling is: vier dezelfde stellen. Het moet bij wit en rood passen en de voorkeur van de bruid is iets met blauw en wit. Het winkelmeisje klimt op de bank en het graaien tussen alle jurken begint. Binnen de kortste keren is er van alles uit het rek gehaald. De meiden keuren en houden kledingstukken vóór en Naomi geeft commentaar. Het deed me ineens denken aan de carnaval bij ons thuis toen de kinderen nog thuis woonden. De verkleedkleren kwamen dan van zolder, we doken er met zo'n allen in en uit de berg die dan ontstond werd een keuze gemaakt. Binnen de korte keren is het ook in het winkeltje een kleurige warboel. De rokken in kobaltblauw passen en die keus is gemaakt. Maar met de topjes gaat het wat moeilijker. De maat is niet voor iedereen goed, dus er is aarzeling. Intussen wordt Rinty weggeroepen.
Vriend Alex (niet de bruidegom) gaat naar Kampala en zal de trouwkaarten ophalen. Hij moet geld mee. Om de hoek is een Barclaysbank, dus Rinty gaat voor 5 min. weg. Het worden er drie kwartier, want de pinautomaat is buiten gebruik en nog wat van die ongein. Intussen besluiten de dames binnen dat ze eigenlijk de oranje jurken leuker vinden. Die worden ook gepast en blijken prima te zitten. Maar gelukkig heeft Naomi wel in de smiezen dat Rinty en ik dat geen goed idee vinden, dus ze wentelt die keuze af. Daarna vindt het meisje twee iets afwijkende topjes die wel passen, dus dit setje moet het worden. Dan komt 'de baas' erbij. Een aardige mevrouw die als tweede baan onderwijzeres is. Of net andersom, dit is de bijbaan. Naomi onderhandelt nu stevig over de prijs. De vier dames nemen de spullen allemaal direct mee, zullen het thuis wassen en strijken. 
Bovendien heeft Rinty voor de gastvrouwen op het middagfeest ook nog 12 jurken nodig, dus die gaan in de onderhandelingen mee. Ze komen er uit en dan wordt alles op maat gemaakt. Mevrouw bekijkt de pasvorm kritisch, tekent dan aan de bonnenzijde van het topje iets af en het kledingstuk verdwijnt naar man met trapnaaimachine. Het stuk komt weer terug, wordt weer gepast en weer bijgewerkt. Zo een paar keer op en neer totdat alles goed zit. Er wordt natuurlijk niets afgeknipt, want een volgende klant kan weer wel eens een grotere maat hebben. Het is kostelijk om te zien hoe dat gaat. Ik ben heerlijk ontspannen en heb heel veel lol met deze gemakkelijke manier van werken. Het enige dat mevrouw ook nog 'bedingt' bij de prijsafspraken is dat de dames hun haren op de trouwdag bij haar salonnetje laten doen. De twaalf andere jurken zijn dan ook uitgezocht. Zes paarse en zes fuchsia-roze. Het is half één. Op naar het volgende onderdeel. 
Geen opmerkingen:
Een reactie posten