Een afspraak waar muziek in zit

Het is donker buiten als we met de auto een klein eindje rijden. Mainstreet op. Onder de luifel die talloze winkeltjes verbindt, wachten we op de afspraak. Er wordt weer druk getelefoneerd en rond half tien kunnen we naar binnen. We komen door een internetcafeetje (een paar vierkante meter met een aantal pc's) Aan de wand hangen allemaal cd's en posters van muziek. We worden ontvangen in een kantoortje achter deze winkel en met wat schikken, kunnen we daar met vier personen zitten. Er moet muziek gekozen worden. Het is de bedoeling dat de bruid vertelt welke nummers zij op haar bruiloft wil laten spelen: een nummer als ze arriveren op de receptie, een voor als ze het lint doorknippen, een voor als zij dansend naar hun plaats gaan, een voor als zij eten,  een voor als................

En dan heeft ieder onderdeel ook qua muziek een eigen protocol. Je kunt niet zomaar elk willekeurig nummer kiezen. Dus geeft Rinty aan dat mijnheer (een heel bekende dj in Jinja) met voorstellen moet komen, want hij kent het protocol, maar dat is niet de bedoeling. De bruid moet iets roepen en hij keurt het vervolgens af (of soms ook goed). Gelukkig voor Rinty komt vriend Tom zich ermee bemoeien en dan gaat het vlugger. We horen heel veel beginregels van songs, maar net als ik denk 'leuk nummer' stopt de man de muziek ook weer. Enfin. De muziek die is uitgezocht wordt op een cd gebrand. Klaar!  Klaar?? Nee dus, we ontdekken ongeveer tien uur voor de bruiloft, dat er geen muziek voor het avondfeest is geregeld. Weer wat overleggen, onderhandelen en nadenken en het wordt geregeld. En ook daar moet dan weer muziek voor worden uitgezocht.  Vrijdag 13 september 2013 23.30 uur: eindelijk bedtijd. Nog één nachtje slapen. De wekker staat op 06.00 uur!

Handen - voeten - jonge mannen

Ergens aan het eind van de middag ga ik met mijn twee meiden naar de salon voor een manicure en pedicure (ik heb me alleen aan een behandeling van de handen gewaagd). En dan komt bij mijn derde bezoek aan Oeganda voor het eerst een soort cultuurschok. De mensen die in de schoonheidssalon werken, zijn allemaal jonge mannen. Volgens mij heb ik in Nederland nog nooit gehoord van mannelijke pedicuren, laat staan van mannen die een nagelstudio runnen. Christel en Rinty worden met hun voeten in een teil met sop gezet en als de voetjes geweekt zijn, volgt een stevige schrob- en vijl-beurt. Maar als het gekriebel voorbij is, volgt ook een massage van de voeten en onderbenen en dat werkt erg ontspannend. De nagels van de voeten worden prachtig mooi gemaakt. Maar aan het gezicht van Christel te zien voelt het wat onwennig allemaal. Ik ben blij dat ik mij er niet aan heb gewaagd. Rinty is het al gewend, ze komt hier meer. Overigens is het voor haar niet alleen relaxen, want zolang haar vingers niet onder behandeling zijn, wordt er nog druk getelefoneerd en ook vriend Bob komt nog instructies (en de autosleutels) halen voor een volgende reeks boodschappen. Na de voeten zijn de handen aan de beurt. Dat wil ik ook wel, maar ik moet vervolgens wel mijn mooie lange nagels 'met hand en tand verdedigen' want in Oeganda vijlen ze de nagels heel kort bij de vingertoppen en leggen er dan een laagje over om toch een wit randje te krijgen. Zal heel prima zijn voor de hygiëne, maar ik wil mijn gespaarde lengte niet kwijt. Ik heb wel goed gevolgd wat mijnheer allemaal deed en ik weet nu ook waarvoor die gekke haakjes uit mijn manicure-etui dienen. Bij het manicuren hoort ook onderarm en handmassage en ik geef toe. Dat is erg prettig. Als ik weer RSI-klachten heb, ga ik hier weer naar toe.  Ik heb geen idee hoe lang we bezig zijn geweest, maar een paar uur zijn het er zeker. En gezien dit punt in de voorbereidingen op de bruiloft, zou je denken dat we klaar zijn voor de grote dag. Maar nee, we gaan ook daarna weer onderweg naar de volgende afspraak. Een afspraak waar muziek in zit (of liever, waar muziek uit moet komen).