Ergens aan het eind van de middag ga ik met mijn twee meiden naar de salon voor een manicure en pedicure (ik heb me alleen aan een behandeling van de handen gewaagd). En dan komt bij mijn derde bezoek aan Oeganda voor het eerst een soort cultuurschok. De mensen die in de schoonheidssalon werken, zijn allemaal jonge mannen. Volgens mij heb ik in Nederland nog nooit gehoord van mannelijke pedicuren, laat staan van mannen die een nagelstudio runnen. Christel en Rinty worden met hun voeten in een teil met sop gezet en als de voetjes geweekt zijn, volgt een stevige schrob- en vijl-beurt. Maar als het gekriebel voorbij is, volgt ook een massage van de voeten en onderbenen en dat werkt erg ontspannend. De nagels van de voeten worden prachtig mooi gemaakt. Maar aan het gezicht van Christel te zien voelt het wat onwennig allemaal. Ik ben blij dat ik mij er niet aan heb gewaagd. Rinty is het al gewend, ze komt hier meer. Overigens is het voor haar niet alleen relaxen, want zolang haar vingers niet onder behandeling zijn, wordt er nog druk getelefoneerd en ook vriend Bob komt nog instructies (en de autosleutels) halen voor een volgende reeks boodschappen. Na de voeten zijn de handen aan de beurt. Dat wil ik ook wel, maar ik moet vervolgens wel mijn mooie lange nagels 'met hand en tand verdedigen' want in Oeganda vijlen ze de nagels heel kort bij de vingertoppen en leggen er dan een laagje over om toch een wit randje te krijgen. Zal heel prima zijn voor de hygiëne, maar ik wil mijn gespaarde lengte niet kwijt. Ik heb wel goed gevolgd wat mijnheer allemaal deed en ik weet nu ook waarvoor die gekke haakjes uit mijn manicure-etui dienen. Bij het manicuren hoort ook onderarm en handmassage en ik geef toe. Dat is erg prettig. Als ik weer RSI-klachten heb, ga ik hier weer naar toe. Ik heb geen idee hoe lang we bezig zijn geweest, maar een paar uur zijn het er zeker. En gezien dit punt in de voorbereidingen op de bruiloft, zou je denken dat we klaar zijn voor de grote dag. Maar nee, we gaan ook daarna weer onderweg naar de volgende afspraak. Een afspraak waar muziek in zit (of liever, waar muziek uit moet komen).
Ergens aan het eind van de middag ga ik met mijn twee meiden naar de salon voor een manicure en pedicure (ik heb me alleen aan een behandeling van de handen gewaagd). En dan komt bij mijn derde bezoek aan Oeganda voor het eerst een soort cultuurschok. De mensen die in de schoonheidssalon werken, zijn allemaal jonge mannen. Volgens mij heb ik in Nederland nog nooit gehoord van mannelijke pedicuren, laat staan van mannen die een nagelstudio runnen. Christel en Rinty worden met hun voeten in een teil met sop gezet en als de voetjes geweekt zijn, volgt een stevige schrob- en vijl-beurt. Maar als het gekriebel voorbij is, volgt ook een massage van de voeten en onderbenen en dat werkt erg ontspannend. De nagels van de voeten worden prachtig mooi gemaakt. Maar aan het gezicht van Christel te zien voelt het wat onwennig allemaal. Ik ben blij dat ik mij er niet aan heb gewaagd. Rinty is het al gewend, ze komt hier meer. Overigens is het voor haar niet alleen relaxen, want zolang haar vingers niet onder behandeling zijn, wordt er nog druk getelefoneerd en ook vriend Bob komt nog instructies (en de autosleutels) halen voor een volgende reeks boodschappen. Na de voeten zijn de handen aan de beurt. Dat wil ik ook wel, maar ik moet vervolgens wel mijn mooie lange nagels 'met hand en tand verdedigen' want in Oeganda vijlen ze de nagels heel kort bij de vingertoppen en leggen er dan een laagje over om toch een wit randje te krijgen. Zal heel prima zijn voor de hygiëne, maar ik wil mijn gespaarde lengte niet kwijt. Ik heb wel goed gevolgd wat mijnheer allemaal deed en ik weet nu ook waarvoor die gekke haakjes uit mijn manicure-etui dienen. Bij het manicuren hoort ook onderarm en handmassage en ik geef toe. Dat is erg prettig. Als ik weer RSI-klachten heb, ga ik hier weer naar toe. Ik heb geen idee hoe lang we bezig zijn geweest, maar een paar uur zijn het er zeker. En gezien dit punt in de voorbereidingen op de bruiloft, zou je denken dat we klaar zijn voor de grote dag. Maar nee, we gaan ook daarna weer onderweg naar de volgende afspraak. Een afspraak waar muziek in zit (of liever, waar muziek uit moet komen).
Geen opmerkingen:
Een reactie posten