Onze reis is allereerst het bezoek aan Rinty en Woody. Heerlijk om onze (klein)dochter na 7 maanden weer terug te zien. We komen rond negen uur ’s avonds in Entebbe aan en moeten eerst ons visum regelen en de bagage oppikken. Op mijn vraag aan Rinty vooraf hoe ik dat visum moest regelen was het antwoord heel simpel: je gaat gewoon in de rij met de meeste blanken staan. En inderdaad binnen een kwartier is alles zonder problemen geregeld. Wel tegen betaling van $ 50 per persoon. Degene die reizigers ophalen van het vliegveld staan echt buiten het gebouw. Maar bij de eerste stap buiten, in een warme, donkere nacht, lopen we al tegen Rinty en Woody aan. Heerlijk de eerste kroel en dikke knuffels. Daarna wat onwennig de eerste losse zinnen Engels met Woody, terwijl Rinty en Oma samen naar de auto lopen. Want we moeten zorgen dat we zo snel mogelijk van de parkeerplaats verdwijnen. Veiligheidsmaatregelen. Omdat het donker is en de tocht naar Jinja een paar uur duurt, heeft Rinty (zoals Woody en zij vaker deden toen Rinty nog op en neem pendelde) een kamer voor ons in een motel geboekt. Dus binnen tien minuten staan we voor een groot pand dat er uitziet als een parkeergarage, maar een piepklein hotel blijkt te zijn met enkele grote vleugels in aanbouw.
De staat van de aanbouw is al meer dan vijf jaar ongewijzigd, dus het is de grote vraag of en wanneer het ooit afgebouwd wordt. De kamers liggen wat kruipdoor – sluipdoor met trapjes, binnenplaatsjes en planten die bij ons als kamerplanten bekend zijn. Maar de bedden zijn prima, we hebben een eigen wc en douche (waaronder je ietsje op en neer moet springen om druppels te vangen). Woody begint om half 11 nog aan zijn warme maaltijd, terwijl wij alleen iets drinken. Nog geen kwartier later valt de stroom uit en dan is het echt pikdonker. Gewoon rustig blijven zitten is dan het devies en inderdaad gaat na een tijdje een aggregaat werken. En voordat we gaan slapen weer een dikke knuffel. Heel veel familie en vrienden hebben bij ons vertrek gezegd dat we Rinty een dikke knuffel van hen moeten geven. De hele vakantie door heb ik dit ’s morgens en ’s avonds in de praktijk gebracht. Knuffel van Eric, van Jamiën, van Ingrid, van Caitlyn…enz. 
En de volgende dag thuis in Jinja hebben Rinty en ik allebei het gevoel alsof er geen zeven maanden tussen hebben gezeten, zo vertrouwd en vanzelfsprekend is het weer samen.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten