Het hospice heeft voor de daycare spullen nodig en vanuit Okusubira is daar budget voor. Joyce heeft een lijstje gemaakt en natuurlijk moet zij ook mee om de spullen te gaan kopen. Op woensdagochtend proppen Joyce, Ma en ik ons in de kleine jeep van het hospice, met Rinty aan het stuur, naar het centrum van Jinja. Een klein stukje, maar met een auto zonder vering, is het toch behelpen.
Er moeten borden, bekers, wat plastic bakken en thermoskannen worden gekocht. Rinty moet ergens nog iets regelen, dus met Joyce stappen we een winkel binnen; nou ja, binnen is een te groot woord voor de ruimte waar ongeveer vier klanten tegelijk kunnen staan. De rest ligt echt bommetje vol met spullen. We kijken ons ogen uit. De borden die gekocht worden zijn van plastic en Joyce pakt ze alle twaalf stuk voor stuk op, beklopt ze om te controleren of er geen barsten in zitten en zoekt allemaal verschillende uit (ik zou juist allemaal dezelfde kiezen om het minder bont te maken, leuk om het verschil te constateren). Met de twaalf bekers gebeurt hetzelfde. Ma en ik zijn wel in staat om plastic bakken uit te zoeken, maar Joyce keurt de thermosflessen (van bijna twee liter) door ze stuk voor stuk tegen haar oor te houden. Zo kan ze horen/voelen aan de luchtdruk in de fles of die stuk is of niet. Wij vinden haar geweldig en Joyce geniet ook volop. Meestal zijn de spullen die het hospice nodig heeft/krijgt voor het verplegend personeel om mee te werken, deze spullen zijn echt Joyce haar taak en ze vindt het geweldig. Alle kleinere spullen worden buiten onder de luifel, waar het ook al zo bomvol staat, in een doos verpakt, maar dan kunnen we die nauwelijks nog dragen, niet zwaar, maar wel veel te groot in de drukte. En waar is Rinty? Joyce en zij bellen; leggen uit waar we staan; niet te vinden; a ha, verkeerde straat! Dan geen parkeerplek en zo snel mogelijk laden in een jeep waar de achterdeur niet van open kan. Twee deuren verderop weer een winkel in voor bestek en rieten matjes. Joyce overlegt over het aantal en de prijs met ons. Het is echt niet zo dat ze maar raak koopt omdat ze weet dat wij betalen, we moeten juist zeggen dat er ruimte in het budget is voor haar keuze. En dan gaat ze ook nog afdingen. Overigens gebeurt dat van koper en verkoper voor ons klinkend op een snauwerige toon. Weer de spullen in de auto en we gaan naar een winkel met beddengoed. Joyce loopt stevig door, dus we hebben in de drukte, de ongelijke stoepen en mama’s beperkte zicht wat moeite om haar bij te houden. Rinty staat met de jeep al in de buurt van de winkel waar we moeten zijn en Ma gaat even in de auto zitten. Wij naar binnen; in deze winkel kunnen we dus precies met drieën binnen. De verkoopster is een prachtige vrouw, heel groot, misschien niet met een heel mooi gezicht, maar ze leek op een ebbenhouten beeld.
Er moeten borden, bekers, wat plastic bakken en thermoskannen worden gekocht. Rinty moet ergens nog iets regelen, dus met Joyce stappen we een winkel binnen; nou ja, binnen is een te groot woord voor de ruimte waar ongeveer vier klanten tegelijk kunnen staan. De rest ligt echt bommetje vol met spullen. We kijken ons ogen uit. De borden die gekocht worden zijn van plastic en Joyce pakt ze alle twaalf stuk voor stuk op, beklopt ze om te controleren of er geen barsten in zitten en zoekt allemaal verschillende uit (ik zou juist allemaal dezelfde kiezen om het minder bont te maken, leuk om het verschil te constateren). Met de twaalf bekers gebeurt hetzelfde. Ma en ik zijn wel in staat om plastic bakken uit te zoeken, maar Joyce keurt de thermosflessen (van bijna twee liter) door ze stuk voor stuk tegen haar oor te houden. Zo kan ze horen/voelen aan de luchtdruk in de fles of die stuk is of niet. Wij vinden haar geweldig en Joyce geniet ook volop. Meestal zijn de spullen die het hospice nodig heeft/krijgt voor het verplegend personeel om mee te werken, deze spullen zijn echt Joyce haar taak en ze vindt het geweldig. Alle kleinere spullen worden buiten onder de luifel, waar het ook al zo bomvol staat, in een doos verpakt, maar dan kunnen we die nauwelijks nog dragen, niet zwaar, maar wel veel te groot in de drukte. En waar is Rinty? Joyce en zij bellen; leggen uit waar we staan; niet te vinden; a ha, verkeerde straat! Dan geen parkeerplek en zo snel mogelijk laden in een jeep waar de achterdeur niet van open kan. Twee deuren verderop weer een winkel in voor bestek en rieten matjes. Joyce overlegt over het aantal en de prijs met ons. Het is echt niet zo dat ze maar raak koopt omdat ze weet dat wij betalen, we moeten juist zeggen dat er ruimte in het budget is voor haar keuze. En dan gaat ze ook nog afdingen. Overigens gebeurt dat van koper en verkoper voor ons klinkend op een snauwerige toon. Weer de spullen in de auto en we gaan naar een winkel met beddengoed. Joyce loopt stevig door, dus we hebben in de drukte, de ongelijke stoepen en mama’s beperkte zicht wat moeite om haar bij te houden. Rinty staat met de jeep al in de buurt van de winkel waar we moeten zijn en Ma gaat even in de auto zitten. Wij naar binnen; in deze winkel kunnen we dus precies met drieën binnen. De verkoopster is een prachtige vrouw, heel groot, misschien niet met een heel mooi gezicht, maar ze leek op een ebbenhouten beeld.
Joyce en Rinty zoeken 10 kussen uit, lakens en badhanddoeken. We hebben ook slopen nodig, maar die zijn er niet bij de lakens (weer veel verschillenden) te koop; geen probleem, we kopen een extra laken en kunnen de volgende dag de stapel slopen ophalen. Er wordt druk overleg over de matrassen die gekocht moeten worden. Ondertussen is op de stoep iemand bezig met de 10 hoofdkussens. Wat blijkt: Ma is buiten de auto gaan staan omdat het te warm was; de winkelier heeft alle 10 kussens als een bundel bij elkaar gebonden (zoals je zo op de fiets moet vervoeren) en op de plaats naast de bestuurder gepropt. Ajj, hoe nu verder? Ik klim via de bestuurderstoel naar de achterbank, trek één voor één de kussens los en zwiep ze in de achterbak (deur gaat niet open weet je nog). We krijgen wel aardig de slappe lach van deze klus. We stoppen ook nog bij een supermarkt waar Rinty en Joyce schoonmaakspullen kopen. Ma en ik geloven dat wel en blijven lekker even in de auto zitten. Op de terugweg koop Rinty nog rolexen als lunch, maar daar een andere keer meer over.
De kwaliteit van de bekers blijkt tegen te vallen. Als Joyce thee in de eerste beker heeft gezet, blijft er een bruine laag in zitten, die er niet meer uit te wassen is. Ze is dus nog terug gegaan naar de winkel om ze te ruilen, maar dat is dan weer niet mogelijk. Staat ook op de bon blijkt, dus de verkoper is niet te vermurwen. Ook dat is Afrika. Als de grote jeep een dag later terug is van de ronde door de dorpen, gaat James met Joyce nog terug naar de winkel om de matrassen op te halen. En dan blijkt weer, dat als je maar wilt, je echt alles in die jeep kunt vervoeren.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten