Opzij - maak plaats - we hebben ongelooflijke haast

We moeten rennen, vliegen, voorkomen dat we vallen en weer doorgaan. Gezien alles wat er op de laatste dag aan voorbereidingen op het programma staat, klopt de titeltekst aardig. In de praktijk gaat het natuurlijk anders:  wachten,  nog even wachten, nog een tijdje wachten, en daarna langer wachten.
We hebben een afspraak met de man die de welkomstdrankjes gaat verzorgen. Om kosten te besparen mag Rinty zelf de inkopen doen. Tijdens het wachten tot de (van origine Zweedse) man komt, belt Rinty nog heel Jinja rond om van alles te regelen. We halen Alex zijn pak op bij de kleermaker. We maken geld over naar de fotograaf in Kampala, want als alles niet vooruit is betaald komt hij niet naar Jinja...... (over het geld versturen vertel ik in een volgende blog nog wel - het gaat in ieder geval anders dan internetbankieren).De drank voor het feest wordt uitgezocht en als Rinty daarna bij vriend Bonny op het parochiesecretariaat nog wat moet printen ga ik naar de  markt om citroenen te kopen. Ik weet van te voren wat ik er maximaal voor hoeft te betalen. Maar ik word niet afgezet, want de verkoper komt direct zelf met een kwart van de genoemde prijs aanzetten. We brengen de spullen die we hebben gekocht naar 2Frends, waar op de trouwdag het avondfeest zal zijn. Het contact  daar is aller hartelijkst.  Ik eet wat met de rest van de familie (we hebben een lekker ritme van maaltijden: ontbijt in het hotel met twee boterhammen met omelet en een banaan en dan om een uur of twee gaan we met de familie warm eten). En Rinty moet intussen nog bij de priester langs voor de laatste stappen in de voorbereiding.
En tegen zessen wordt het tijd voor ontspanning in de 'salon'. Dat wordt voor mij ook de eerste keer een 'cultuurschok'. Wordt vervolgd dus.

Vrijgezellenfeest

Het 'comité' bestaande uit Anneke (eigenaresse van Flavours in jinja), Ingrid en Nathalia heeft het feest geweldig voorbereid. De tuin is prachtig versiert met tientallen oranje ballonnen. Er staan tafels met Nederlandse vlaggen en er zijn appeltaart en muffins (van een Nederlandse bakker uit Kampala). In de loop van de avond komen daar worstjes en kaasblokjes bij. Rinty krijgt een sluier en iedere gast wordt voorzien van een oranje slinger om de nek. Iedereen brengt een foto van zichzelf en Rinty mee, dus is onze aanstaande bruid eerst een tijdje zoet met uitpakken. Dat zorgt voor hilarische, maar ook ontroerende momenten. 

Daarna genieten we van al het lekkers en de Oegandese bediening komt ook steeds nieuwsgierig kijken hoe die Nederlandse familie een feestje viert. Het is voor hen vooral leuk, omdat zij Rinty goed kennen. Natuurlijk laten we onze dame niet zomaar in het huwelijksbootje stappen: zij moet examen doen. We willen natuurlijk weten of mevrouw goed op haar taak als echtgenote en huisvrouw is voorbereid en ze krijgt een tiental vragen voor haar kiezen. En als het antwoord door de zeer kritische jury niet goed wordt bevonden? Sinterklaasliedje zingen! Dat overkomt haar een paar keer, maar zij slaagt ruim voldoende voor de test. Hier nog een vraag en prachtig antwoord, dat er zo vloeiend uitkomt, dat ik even vol schiet. Wat moet een bruid bij zich hebben op haar bruiloft? Something old, something new, something borrowed, something blue!

Verder aftellen

Het is intussen donderdag voor de bruiloft. Ik zit in de tuin van ons hotel achter de laptop de huwelijksbeloften uit te typen. Die bleken niet in het kerkboekje te staan. Ons Ma houdt me hierbij gezelschap en in de loop van de ochtend komt nog meer familie in Jinja aan. Inclusief mijn kinderen Erik, Christel en Rens, die  ook besluiten bij ons in het goedkopere hotel te gaan bivakkeren. Zus Astrid verhuist zich van een eenpersoons naar een tweepersoonskamer, want in het kleine hokje pasten haar koffers niet eens. In de loop van de middag ga ik naar Jinja centrum en vind ik Alex en Rinty stevig in de mineur. Alex voelt zich erg ziek en er is stress alom. Een bekende die Ugx 1.500.000 (anderhalf miljoen shilling!) zou brengen is niet komen opdagen en het geld MOET naar Buwenge om er eten voor het bruiloftsmaal voor te kunnen kopen. Gelukkig heb je dan een Nederlandse Ma bij de hand, dus wordt het probleem getackeld. Ik pin de omgerekend 450 euro en Alex vertrekt naar zijn dorp om het weer verder te regelen. - De betreffende mijnheer verschijnt op vrijdag wel met het beloofde geld, dus toen kreeg ik de lening weer terug. 

Gelukkig is deze crisis weer bezworen en we eten samen in een restaurant met een prachtig uitzicht op de Nijl. Heerlijk met de hele club bij elkaar! Ik sjoemel een beetje met de datum en tijd, maar deze vis heb ik dus in dat restaurant gegeten. Een tilapia uit het Victoriameer. Heerlijk (en alles wat er omheen lag heb ik niet op, omdat het anders te veel werd). Zoon Erik vertelt uitgebreid over zijn vrijgezellenfeest en er is ook voor Rinty even een moment van rust.
Maar er moet ook nog vergaderd worden met het bestuur voor Okusubira. Wij moeten een subsidie-aanvraag wegdoen en Rinty's inbreng is dringend noodzakelijk! Dus we spreken bij Flavours af om toch een uurtje te overleggen. Wat Rinty niet weet is dat daar in de tuin alles klaar wordt gezet voor haar vrijgezellenfeest. Als zij naar het toilet gaat, schiet het personeel even in de stress,  - ze zal toch niet te vroeg de versiering zien - maar Rinty heeft niets door en vergadert nog even verder mee. Tot rond 8 uur plaatselijke tijd het hele Nederlandse gezelschap is gearriveerd en Rinty een paar uur echt kan ontspannen. Een vrijgezellenavond zo Nederlands als maar zijn kan in Oeganda, dat is genoeg 'voer' voor een volgende blog. 

Nog drie dagen te gaan

Woensdag is lekker relaxed. Rinty past haar bruidsjurk en omdat zij wat kilo's kwijt is sinds mei, neem ik de jurk iets in. Alle spulletjes die direct nodig zijn op de trouwdag verplaatsen we naar mijn handkoffertje en ik geniet van dit 'plaatje'. Daarna wacht ik met mijn e-boek in de tuin van het hotel op ons Ma, zus Ingrid en zwager Paul die tegen de middag hier zijn. Ook hun reis verliep voorspoedige en zij installeren zich op hun kamers. Een van de kamers heeft een defecte douchekop. Er komt wel water uit, maar dat spuit recht omhoog tegen het plafond. Paul roept al dat er een paraplu nodig is om hier juist wél nat te worden. Helaas reageren de mensen van het hotel niet op het verzoek om de douche te maken, dus de komende dagen wordt op een andere kamer gewassen. 'Ah ja, Afrika'.

Ook vandaag lunchen we bij Flavours en Rinty, die met Alex een gesprek met de priester heeft gehad, begin met het leren van de catechismus. Voor de niet RK lezers: in de catechismus staan de regels met geboden en verboden waaraan een goed katholiek zich moet houden. Rinty moet delen gaan lezen en voor de biecht later deze week ook nog wat uit haar hoofd leren. Terwijl wij genieten van een broodje of salade, plagen we haar met alles wat moet of juist niet mag. Ze is nu echt gewaarschuwd! 

De middag besteden we (zonder Rinty) aan een wandeling naar de Nijl. Heerlijk naar mijn favoriete plekje! Het is grappig te merken dat ik niet meer opval in Jinja. Paul echter, met zijn maat 'Ierse rugbyspeler' valt wel op en wordt ook om een bijdrage voor de bouw van een huisje gevraagd. Ik ontdek dat er aan de rand van de Nijl, op een kleine richel boven het water een nieuw huisje is gebouwd. Dat stond er vorig jaar oktober nog niet. We genieten van het uitzicht, de zon en de vruchten die in het wild groeien. En 's avonds kijk ik in de  -dode - ogen van een bijzondere Victoriameerbewoner. Maar daarover een volgende keer meer.