We moeten rennen, vliegen, voorkomen dat we vallen en weer doorgaan. Gezien alles wat er op de laatste dag aan voorbereidingen op het programma staat, klopt de titeltekst aardig. In de praktijk gaat het natuurlijk anders: wachten, nog even wachten, nog een tijdje wachten, en daarna langer wachten.
We hebben een afspraak met de man die de welkomstdrankjes gaat verzorgen. Om kosten te besparen mag Rinty zelf de inkopen doen. Tijdens het wachten tot de (van origine Zweedse) man komt, belt Rinty nog heel Jinja rond om van alles te regelen. We halen Alex zijn pak op bij de kleermaker. We maken geld over naar de fotograaf in Kampala, want als alles niet vooruit is betaald komt hij niet naar Jinja...... (over het geld versturen vertel ik in een volgende blog nog wel - het gaat in ieder geval anders dan internetbankieren).De drank voor het feest wordt uitgezocht en als Rinty daarna bij vriend Bonny op het parochiesecretariaat nog wat moet printen ga ik naar de markt om citroenen te kopen. Ik weet van te voren wat ik er maximaal voor hoeft te betalen. Maar ik word niet afgezet, want de verkoper komt direct zelf met een kwart van de genoemde prijs aanzetten. We brengen de spullen die we hebben gekocht naar 2Frends, waar op de trouwdag het avondfeest zal zijn. Het contact daar is aller hartelijkst. Ik eet wat met de rest van de familie (we hebben een lekker ritme van maaltijden: ontbijt in het hotel met twee boterhammen met omelet en een banaan en dan om een uur of twee gaan we met de familie warm eten). En Rinty moet intussen nog bij de priester langs voor de laatste stappen in de voorbereiding.En tegen zessen wordt het tijd voor ontspanning in de 'salon'. Dat wordt voor mij ook de eerste keer een 'cultuurschok'. Wordt vervolgd dus.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten