Een afspraak waar muziek in zit

Het is donker buiten als we met de auto een klein eindje rijden. Mainstreet op. Onder de luifel die talloze winkeltjes verbindt, wachten we op de afspraak. Er wordt weer druk getelefoneerd en rond half tien kunnen we naar binnen. We komen door een internetcafeetje (een paar vierkante meter met een aantal pc's) Aan de wand hangen allemaal cd's en posters van muziek. We worden ontvangen in een kantoortje achter deze winkel en met wat schikken, kunnen we daar met vier personen zitten. Er moet muziek gekozen worden. Het is de bedoeling dat de bruid vertelt welke nummers zij op haar bruiloft wil laten spelen: een nummer als ze arriveren op de receptie, een voor als ze het lint doorknippen, een voor als zij dansend naar hun plaats gaan, een voor als zij eten,  een voor als................

En dan heeft ieder onderdeel ook qua muziek een eigen protocol. Je kunt niet zomaar elk willekeurig nummer kiezen. Dus geeft Rinty aan dat mijnheer (een heel bekende dj in Jinja) met voorstellen moet komen, want hij kent het protocol, maar dat is niet de bedoeling. De bruid moet iets roepen en hij keurt het vervolgens af (of soms ook goed). Gelukkig voor Rinty komt vriend Tom zich ermee bemoeien en dan gaat het vlugger. We horen heel veel beginregels van songs, maar net als ik denk 'leuk nummer' stopt de man de muziek ook weer. Enfin. De muziek die is uitgezocht wordt op een cd gebrand. Klaar!  Klaar?? Nee dus, we ontdekken ongeveer tien uur voor de bruiloft, dat er geen muziek voor het avondfeest is geregeld. Weer wat overleggen, onderhandelen en nadenken en het wordt geregeld. En ook daar moet dan weer muziek voor worden uitgezocht.  Vrijdag 13 september 2013 23.30 uur: eindelijk bedtijd. Nog één nachtje slapen. De wekker staat op 06.00 uur!

Handen - voeten - jonge mannen

Ergens aan het eind van de middag ga ik met mijn twee meiden naar de salon voor een manicure en pedicure (ik heb me alleen aan een behandeling van de handen gewaagd). En dan komt bij mijn derde bezoek aan Oeganda voor het eerst een soort cultuurschok. De mensen die in de schoonheidssalon werken, zijn allemaal jonge mannen. Volgens mij heb ik in Nederland nog nooit gehoord van mannelijke pedicuren, laat staan van mannen die een nagelstudio runnen. Christel en Rinty worden met hun voeten in een teil met sop gezet en als de voetjes geweekt zijn, volgt een stevige schrob- en vijl-beurt. Maar als het gekriebel voorbij is, volgt ook een massage van de voeten en onderbenen en dat werkt erg ontspannend. De nagels van de voeten worden prachtig mooi gemaakt. Maar aan het gezicht van Christel te zien voelt het wat onwennig allemaal. Ik ben blij dat ik mij er niet aan heb gewaagd. Rinty is het al gewend, ze komt hier meer. Overigens is het voor haar niet alleen relaxen, want zolang haar vingers niet onder behandeling zijn, wordt er nog druk getelefoneerd en ook vriend Bob komt nog instructies (en de autosleutels) halen voor een volgende reeks boodschappen. Na de voeten zijn de handen aan de beurt. Dat wil ik ook wel, maar ik moet vervolgens wel mijn mooie lange nagels 'met hand en tand verdedigen' want in Oeganda vijlen ze de nagels heel kort bij de vingertoppen en leggen er dan een laagje over om toch een wit randje te krijgen. Zal heel prima zijn voor de hygiëne, maar ik wil mijn gespaarde lengte niet kwijt. Ik heb wel goed gevolgd wat mijnheer allemaal deed en ik weet nu ook waarvoor die gekke haakjes uit mijn manicure-etui dienen. Bij het manicuren hoort ook onderarm en handmassage en ik geef toe. Dat is erg prettig. Als ik weer RSI-klachten heb, ga ik hier weer naar toe.  Ik heb geen idee hoe lang we bezig zijn geweest, maar een paar uur zijn het er zeker. En gezien dit punt in de voorbereidingen op de bruiloft, zou je denken dat we klaar zijn voor de grote dag. Maar nee, we gaan ook daarna weer onderweg naar de volgende afspraak. Een afspraak waar muziek in zit (of liever, waar muziek uit moet komen).

Opzij - maak plaats - we hebben ongelooflijke haast

We moeten rennen, vliegen, voorkomen dat we vallen en weer doorgaan. Gezien alles wat er op de laatste dag aan voorbereidingen op het programma staat, klopt de titeltekst aardig. In de praktijk gaat het natuurlijk anders:  wachten,  nog even wachten, nog een tijdje wachten, en daarna langer wachten.
We hebben een afspraak met de man die de welkomstdrankjes gaat verzorgen. Om kosten te besparen mag Rinty zelf de inkopen doen. Tijdens het wachten tot de (van origine Zweedse) man komt, belt Rinty nog heel Jinja rond om van alles te regelen. We halen Alex zijn pak op bij de kleermaker. We maken geld over naar de fotograaf in Kampala, want als alles niet vooruit is betaald komt hij niet naar Jinja...... (over het geld versturen vertel ik in een volgende blog nog wel - het gaat in ieder geval anders dan internetbankieren).De drank voor het feest wordt uitgezocht en als Rinty daarna bij vriend Bonny op het parochiesecretariaat nog wat moet printen ga ik naar de  markt om citroenen te kopen. Ik weet van te voren wat ik er maximaal voor hoeft te betalen. Maar ik word niet afgezet, want de verkoper komt direct zelf met een kwart van de genoemde prijs aanzetten. We brengen de spullen die we hebben gekocht naar 2Frends, waar op de trouwdag het avondfeest zal zijn. Het contact  daar is aller hartelijkst.  Ik eet wat met de rest van de familie (we hebben een lekker ritme van maaltijden: ontbijt in het hotel met twee boterhammen met omelet en een banaan en dan om een uur of twee gaan we met de familie warm eten). En Rinty moet intussen nog bij de priester langs voor de laatste stappen in de voorbereiding.
En tegen zessen wordt het tijd voor ontspanning in de 'salon'. Dat wordt voor mij ook de eerste keer een 'cultuurschok'. Wordt vervolgd dus.

Vrijgezellenfeest

Het 'comité' bestaande uit Anneke (eigenaresse van Flavours in jinja), Ingrid en Nathalia heeft het feest geweldig voorbereid. De tuin is prachtig versiert met tientallen oranje ballonnen. Er staan tafels met Nederlandse vlaggen en er zijn appeltaart en muffins (van een Nederlandse bakker uit Kampala). In de loop van de avond komen daar worstjes en kaasblokjes bij. Rinty krijgt een sluier en iedere gast wordt voorzien van een oranje slinger om de nek. Iedereen brengt een foto van zichzelf en Rinty mee, dus is onze aanstaande bruid eerst een tijdje zoet met uitpakken. Dat zorgt voor hilarische, maar ook ontroerende momenten. 

Daarna genieten we van al het lekkers en de Oegandese bediening komt ook steeds nieuwsgierig kijken hoe die Nederlandse familie een feestje viert. Het is voor hen vooral leuk, omdat zij Rinty goed kennen. Natuurlijk laten we onze dame niet zomaar in het huwelijksbootje stappen: zij moet examen doen. We willen natuurlijk weten of mevrouw goed op haar taak als echtgenote en huisvrouw is voorbereid en ze krijgt een tiental vragen voor haar kiezen. En als het antwoord door de zeer kritische jury niet goed wordt bevonden? Sinterklaasliedje zingen! Dat overkomt haar een paar keer, maar zij slaagt ruim voldoende voor de test. Hier nog een vraag en prachtig antwoord, dat er zo vloeiend uitkomt, dat ik even vol schiet. Wat moet een bruid bij zich hebben op haar bruiloft? Something old, something new, something borrowed, something blue!

Verder aftellen

Het is intussen donderdag voor de bruiloft. Ik zit in de tuin van ons hotel achter de laptop de huwelijksbeloften uit te typen. Die bleken niet in het kerkboekje te staan. Ons Ma houdt me hierbij gezelschap en in de loop van de ochtend komt nog meer familie in Jinja aan. Inclusief mijn kinderen Erik, Christel en Rens, die  ook besluiten bij ons in het goedkopere hotel te gaan bivakkeren. Zus Astrid verhuist zich van een eenpersoons naar een tweepersoonskamer, want in het kleine hokje pasten haar koffers niet eens. In de loop van de middag ga ik naar Jinja centrum en vind ik Alex en Rinty stevig in de mineur. Alex voelt zich erg ziek en er is stress alom. Een bekende die Ugx 1.500.000 (anderhalf miljoen shilling!) zou brengen is niet komen opdagen en het geld MOET naar Buwenge om er eten voor het bruiloftsmaal voor te kunnen kopen. Gelukkig heb je dan een Nederlandse Ma bij de hand, dus wordt het probleem getackeld. Ik pin de omgerekend 450 euro en Alex vertrekt naar zijn dorp om het weer verder te regelen. - De betreffende mijnheer verschijnt op vrijdag wel met het beloofde geld, dus toen kreeg ik de lening weer terug. 

Gelukkig is deze crisis weer bezworen en we eten samen in een restaurant met een prachtig uitzicht op de Nijl. Heerlijk met de hele club bij elkaar! Ik sjoemel een beetje met de datum en tijd, maar deze vis heb ik dus in dat restaurant gegeten. Een tilapia uit het Victoriameer. Heerlijk (en alles wat er omheen lag heb ik niet op, omdat het anders te veel werd). Zoon Erik vertelt uitgebreid over zijn vrijgezellenfeest en er is ook voor Rinty even een moment van rust.
Maar er moet ook nog vergaderd worden met het bestuur voor Okusubira. Wij moeten een subsidie-aanvraag wegdoen en Rinty's inbreng is dringend noodzakelijk! Dus we spreken bij Flavours af om toch een uurtje te overleggen. Wat Rinty niet weet is dat daar in de tuin alles klaar wordt gezet voor haar vrijgezellenfeest. Als zij naar het toilet gaat, schiet het personeel even in de stress,  - ze zal toch niet te vroeg de versiering zien - maar Rinty heeft niets door en vergadert nog even verder mee. Tot rond 8 uur plaatselijke tijd het hele Nederlandse gezelschap is gearriveerd en Rinty een paar uur echt kan ontspannen. Een vrijgezellenavond zo Nederlands als maar zijn kan in Oeganda, dat is genoeg 'voer' voor een volgende blog. 

Nog drie dagen te gaan

Woensdag is lekker relaxed. Rinty past haar bruidsjurk en omdat zij wat kilo's kwijt is sinds mei, neem ik de jurk iets in. Alle spulletjes die direct nodig zijn op de trouwdag verplaatsen we naar mijn handkoffertje en ik geniet van dit 'plaatje'. Daarna wacht ik met mijn e-boek in de tuin van het hotel op ons Ma, zus Ingrid en zwager Paul die tegen de middag hier zijn. Ook hun reis verliep voorspoedige en zij installeren zich op hun kamers. Een van de kamers heeft een defecte douchekop. Er komt wel water uit, maar dat spuit recht omhoog tegen het plafond. Paul roept al dat er een paraplu nodig is om hier juist wél nat te worden. Helaas reageren de mensen van het hotel niet op het verzoek om de douche te maken, dus de komende dagen wordt op een andere kamer gewassen. 'Ah ja, Afrika'.

Ook vandaag lunchen we bij Flavours en Rinty, die met Alex een gesprek met de priester heeft gehad, begin met het leren van de catechismus. Voor de niet RK lezers: in de catechismus staan de regels met geboden en verboden waaraan een goed katholiek zich moet houden. Rinty moet delen gaan lezen en voor de biecht later deze week ook nog wat uit haar hoofd leren. Terwijl wij genieten van een broodje of salade, plagen we haar met alles wat moet of juist niet mag. Ze is nu echt gewaarschuwd! 

De middag besteden we (zonder Rinty) aan een wandeling naar de Nijl. Heerlijk naar mijn favoriete plekje! Het is grappig te merken dat ik niet meer opval in Jinja. Paul echter, met zijn maat 'Ierse rugbyspeler' valt wel op en wordt ook om een bijdrage voor de bouw van een huisje gevraagd. Ik ontdek dat er aan de rand van de Nijl, op een kleine richel boven het water een nieuw huisje is gebouwd. Dat stond er vorig jaar oktober nog niet. We genieten van het uitzicht, de zon en de vruchten die in het wild groeien. En 's avonds kijk ik in de  -dode - ogen van een bijzondere Victoriameerbewoner. Maar daarover een volgende keer meer. 

Lunch met vrienden en weer verder.....

Tegen enen arriveren drie vrienden van Rinty in Jinja. We spreken af bij Flavours, een leuke tent die gerund wordt door de Nederlandse Anneke, waar we heerlijk lunchen. Ruim een uur later reist dit gezelschap door voor een werkbezoek aan Hospice Tororo.
De voorbereidingen voor de bruiloft gaan weer verder. We zoeken de lezingen voor de viering in de kerk uit.

Gelukkig heb ik daar een beetje verstand van. De lezing van het weekend staat vast en we vinden vrij snel een lezing die daarbij past.Even nalezen in de Engelstalige bijbel en bespreken met vriendin Maria. Maria en ik zijn beide lector in onze eigen kerk en we kijken of het mogelijk is dat ik een lezing doe. Het lukt, er zijn niet te veel moeilijke woorden en Maria helpt met de uitspraak. Later zal blijken dat ik ook in het Engels in een Oegandese viering geen slecht figuur sla.Goed. Maria vertrekt weer om het boekje te typen en dan komt vriend Alex met de trouwkaarten uit Kampala. Sh.... (lelijk woord) de tekst is niet goed. De drukker is een regel tekst vergeten weg te halen. Uit de oorspronkelijke tekst moest de regel over het diner geschrapt worden. Oei, wat nu, zo door sturen of? Schrappen! Dus ik heb weer een uurtje of wat zoet met strepen. Mooi langs een liniaal, want het moet wel netjes.

Ondertussen tackelt Rinty het volgende probleem: gastvrouwen voor de zaterdagmiddag zoeken. Vriendin Euniche heeft drie vrouwen geregeld die niet op de afgesproken tijd verschijnen. Euniche maakt daar korte metten mee en serveert deze dames direct af. Er wordt met een andere vriendin gebeld. Zij komt thuis langs, belt met nummer twee, die ook komt en samen regelen ze ook nog een derde vriendin om zaterdag gastvrouw te zijn. Let wel: Op dinsdagavond besluiten drie vrouwen spontaan om hun vrije zaterdag te gaan helpen op een bruiloft. Dat zal ons niet gauw lukken denk ik. Naast deze vier dames uit Jinja zijn op de bruiloft nog vier gastvrouwen uit het dorp en nog enkele gastheren. Jullie begrijpen dat ik blij ben wanneer ik 's avonds weer mijn bed in mag rollen.