Source of the Nile
Jinja ligt aan de bron van de Nijl. Alhoewel het water van het Victoriameer en de Nijl elkaar raken, is de Nijl geen uitloop van het Victoriameer, maar welt het water echt uit de bodem omhoog. Bij Jinja begint dus een reis van drie maanden naar de monding van de Nijl in de Middellandse zee. En natuurlijk gaan we als echte toeristen een kijkje in het Source of the Nile-park nemen: een kleine bijdrage als entree, royale parkeerruimte, want het is er rustig; en heel veel trappen af, langs toeristenkraampjes die de ‘standaard’ spulletjes verkopen. Maar de natuur is echt ontzettend mooi. Prachtige bloemen, palmbomen met palmvruchten; bootjes die je naar het ‘echte’ punt van de bron van de Nijl konden brengen; libellen in prachtige kleuren en de leuke naam van ‘Dragonflys’ en heel veel vogels. Het is heerlijk om aan de oever te staan, te kijken en te wandelen. Gelukkig voor Ma’s knieën hoeven we niet al die trappen weer omhoog, want er voert een verhard pad slingerend de heuvel weer op. 
En dan boffen we natuurlijk met onze ‘lokale gids’, want vanuit het park rijdt Rinty ons een stukje verder langs het water. We stoppen en maken een flinke wandeling, ook langs de oever van de Nijl, tot op de spoorbrug. We zien de meest mooie planten, prachtige vogels en een herder met een kudde geiten, allemaal aan een touw, op eentje na, want dat beestje is kreupel. In een van de bomen hangt een groot bijennest; ik kan prachtig inzoomen op een kingfisherbird; en we zien de Afrikaanse rode aarde. De kleuren van Oeganda: rode aarde en groene planten en zwarte mensen, allemaal even mooi. We beklimmen het voetpad langs de spoorbrug en blijven midden op staan om van het uitzicht te genieten. 
Ik maak foto’s van vogels en…. krijg de bewaking op mijn dak. Elke vitale verbinding, gebouw of noem maar op heeft hier bewaking. De spoorbrug, waar zo’n twee keer per week een trein van Kenia naar Kampala overheen rijdt (goederenvervoer), wordt ook bewaakt. En foto’s maken is not done, want ik zou er wel eens terroristische bedoelingen mee kunnen hebben. Maar natuurlijk nemen we geen risico en laten we ons van de brug terug jagen. Ik ben mijn fototoestel liever niet kwijt en dat geweer in de handen van een bewaker die ook alcohol drinkt is ook genoeg reden om terug te stappen. Weer beneden op de oever worden we gevolgd door twee jongetjes, die kennelijk het gedrag van drie blanken wel interessant vinden, want telkens als wij blijven staan doen zij dat ook. Daarmee krijg je wel het onbehaaglijke gevoel dat ze je spullen willen rollen. Maar het is alles bij elkaar een heel ontspannen wandeling: heerlijk, heerlijk, heerlijk!
Jinja ligt aan de bron van de Nijl. Alhoewel het water van het Victoriameer en de Nijl elkaar raken, is de Nijl geen uitloop van het Victoriameer, maar welt het water echt uit de bodem omhoog. Bij Jinja begint dus een reis van drie maanden naar de monding van de Nijl in de Middellandse zee. En natuurlijk gaan we als echte toeristen een kijkje in het Source of the Nile-park nemen: een kleine bijdrage als entree, royale parkeerruimte, want het is er rustig; en heel veel trappen af, langs toeristenkraampjes die de ‘standaard’ spulletjes verkopen. Maar de natuur is echt ontzettend mooi. Prachtige bloemen, palmbomen met palmvruchten; bootjes die je naar het ‘echte’ punt van de bron van de Nijl konden brengen; libellen in prachtige kleuren en de leuke naam van ‘Dragonflys’ en heel veel vogels. Het is heerlijk om aan de oever te staan, te kijken en te wandelen. Gelukkig voor Ma’s knieën hoeven we niet al die trappen weer omhoog, want er voert een verhard pad slingerend de heuvel weer op. 
En dan boffen we natuurlijk met onze ‘lokale gids’, want vanuit het park rijdt Rinty ons een stukje verder langs het water. We stoppen en maken een flinke wandeling, ook langs de oever van de Nijl, tot op de spoorbrug. We zien de meest mooie planten, prachtige vogels en een herder met een kudde geiten, allemaal aan een touw, op eentje na, want dat beestje is kreupel. In een van de bomen hangt een groot bijennest; ik kan prachtig inzoomen op een kingfisherbird; en we zien de Afrikaanse rode aarde. De kleuren van Oeganda: rode aarde en groene planten en zwarte mensen, allemaal even mooi. We beklimmen het voetpad langs de spoorbrug en blijven midden op staan om van het uitzicht te genieten. 
Ik maak foto’s van vogels en…. krijg de bewaking op mijn dak. Elke vitale verbinding, gebouw of noem maar op heeft hier bewaking. De spoorbrug, waar zo’n twee keer per week een trein van Kenia naar Kampala overheen rijdt (goederenvervoer), wordt ook bewaakt. En foto’s maken is not done, want ik zou er wel eens terroristische bedoelingen mee kunnen hebben. Maar natuurlijk nemen we geen risico en laten we ons van de brug terug jagen. Ik ben mijn fototoestel liever niet kwijt en dat geweer in de handen van een bewaker die ook alcohol drinkt is ook genoeg reden om terug te stappen. Weer beneden op de oever worden we gevolgd door twee jongetjes, die kennelijk het gedrag van drie blanken wel interessant vinden, want telkens als wij blijven staan doen zij dat ook. Daarmee krijg je wel het onbehaaglijke gevoel dat ze je spullen willen rollen. Maar het is alles bij elkaar een heel ontspannen wandeling: heerlijk, heerlijk, heerlijk! 
Geen opmerkingen:
Een reactie posten