Een ‘kantoordag’ bij het hospice

De dinsdag in de eerste week van ons verblijf is een kantoordag. Als na de thee de collega’s met de jeep het veld zijn ingegaan, blijft een verpleeg- kundige achter voor het spreekuur bij het hospice, Rinty gaat aan haar werk, terwijl Joyce zorgt voor de ‘huishouding’. Omdat Joyce daarmee niet de hele dag bezig is, maakt ze van vellen papier medicijnzakjes. Echt zakjes plakken, maar dat is veel voordeliger dan deze te kopen en er gaan echt heel veel zakjes per week door. Net binnen de deur van het hospice staat een bank en voordat het spreekuur begint zitten er al behoorlijk wat mensen te wachten. Maar die blijken allemaal voor het laboratorium er naast te zijn, wat op dat moment nog niet open is. Dan ga je dus gewoon bij de buren in de wachtkamer zitten. Grappig, hoe gemakkelijk men daarin is. De verpleegkundigen schrijven hier alle patiëntengegevens nog met de hand in een dossier en ook de medicijnboekhouding wordt nog met de hand gedaan. Op mijn vraag of dat niet handiger met de computer kan, blijkt dat de collega’s geen van allen met de computer kunnen omgaan. En later deze ochtend zal ik merken, waarom dat handmatig bijhouden nog helemaal zo slecht nog niet blijkt………

Na de thee is ons Ma lekker buiten gaan zitten. Petje bij de hand en zonnebril op, boek en puzzelboekje met pen ondr handbereik en veel kijken naar alle mensen die af en aan lopen, zowel voor het hospice als bij de ‘buren’. En ik doen even een ‘andere pet’ op en ben dan een van de hoofdsponsors van het hospice. Vanuit Okusubira ga ik de boeken van het afgelopen half jaar controleren. Uiteraard bekijk ik of de bonnetjes kloppen met de geboekte uitgaven. Gelukkig is alles heel duidelijk terug te vinden en kan ik de boeken akkoord verklaren. Maar ondertussen zie ik wel hoe Rinty het boekhouden heeft opgezet. Dit is een van de zaken waarvoor ze (zonder enige hulp of opleiding) ook verantwoordelijk is. En  omdat ik wel boekhoudervaring heb, bespreek ik met Rinty hoe zij de boekhouding zo kan inrichten dat ze sneller het overzicht van de inkomsten en uitgaven in beeld krijgt. Nu is het van allerlei plaatsen de bedragen bij elkaar zetten en veel handmatig telwerk. Daarnaast bekijken we de begroting 2011 van het hospice. Er zijn wat posten opgenomen waarvoor nog geen inkomsten zijn gevonden en de vraag is dus of Okusubira nog ruimte heeft om dit jaar meer te doen dan de onderdelen waarvoor zij zich garant stelt. Maar nog voordat we helemaal klaar zijn, valt de stroom uit….. om die dag niet meer aan te springen. Erg handig dus, een patiëntenregistratie waar je zonder computer mee uit de voeten kunt.

Ik probeer op kladblaadjes wat schema’s voor het inrichten van de nieuwe boekhouding uit. En verder wordt het een lummeldagje. We gaan met z’n drieën tussen de middag in een restaurantje eten. Frietjes met een soort gehakt of kip. Wel lekker, maar het duurde deze keer wel lang voordat de bestelling werd geleverd. Ondertussen komt er ook een vrouw langs met een mand op haar hoofd. In de mand zitten pinda’s, sojabonen en dergelijke die als snack te koop zijn. Voor 1.000 Ush (€ 0,30) koop je een punt zakje. Erg lekker, pittig.
Ik zei het al, het werd die dag niks meer met de stroom in het hospice, maar eenmaal thuis was er weer wel elektriciteit. In de Nijl bij Jinja ligt een grote stuwdam en er wordt ook zeker elektriciteit opgewerkt. Alleen heeft de regering al jaren geleden een contract met het buitenland afgesloten voor het leveren van stroom. En omdat in de loop van de jaren het stroomverbruik door de ontwikkeling van het land sterk is toegenomen, wordt er te weinig stroom opgewekt. En de Oegandese regering kiest ervoor om het contract met het buitenland na te komen, waardoor er op sommige momenten dus geen stroom voor de eigen bevolking overblijft. Op dit moment wordt er verderop in de Nijl , bij de Bujagali-falls een nieuwe stuwdam gebouwd om dit probleem op te lossen. Helaas betekent dat natuurlijk wel weer een stukje opofferen van het natuurschoon en een toeristische attractie van Jinja. Maar begrijpelijk is het wel. De stroom is overigens ook niet van een constant voltage. Er zitten tussen belangrijke apparaten (zoals de computer in het hospice en de tv/geluidsinstallatie bij Woody en Rinty thuis) apparaatjes om die stroomwisseling op te vangen. Maar Rintys broodrooster had dat niet, zodat die er op enig moment uit knalde. Stekker én stopcontact kapot. Maar dan komt de Hollandse opvoeding goed van pas en laat Rinty Hamyat haar ogen uit kijken door de stekker zelf te repareren.