Opzij - maak plaats - we hebben ongelooflijke haast

We moeten rennen, vliegen, voorkomen dat we vallen en weer doorgaan. Gezien alles wat er op de laatste dag aan voorbereidingen op het programma staat, klopt de titeltekst aardig. In de praktijk gaat het natuurlijk anders:  wachten,  nog even wachten, nog een tijdje wachten, en daarna langer wachten.
We hebben een afspraak met de man die de welkomstdrankjes gaat verzorgen. Om kosten te besparen mag Rinty zelf de inkopen doen. Tijdens het wachten tot de (van origine Zweedse) man komt, belt Rinty nog heel Jinja rond om van alles te regelen. We halen Alex zijn pak op bij de kleermaker. We maken geld over naar de fotograaf in Kampala, want als alles niet vooruit is betaald komt hij niet naar Jinja...... (over het geld versturen vertel ik in een volgende blog nog wel - het gaat in ieder geval anders dan internetbankieren).De drank voor het feest wordt uitgezocht en als Rinty daarna bij vriend Bonny op het parochiesecretariaat nog wat moet printen ga ik naar de  markt om citroenen te kopen. Ik weet van te voren wat ik er maximaal voor hoeft te betalen. Maar ik word niet afgezet, want de verkoper komt direct zelf met een kwart van de genoemde prijs aanzetten. We brengen de spullen die we hebben gekocht naar 2Frends, waar op de trouwdag het avondfeest zal zijn. Het contact  daar is aller hartelijkst.  Ik eet wat met de rest van de familie (we hebben een lekker ritme van maaltijden: ontbijt in het hotel met twee boterhammen met omelet en een banaan en dan om een uur of twee gaan we met de familie warm eten). En Rinty moet intussen nog bij de priester langs voor de laatste stappen in de voorbereiding.
En tegen zessen wordt het tijd voor ontspanning in de 'salon'. Dat wordt voor mij ook de eerste keer een 'cultuurschok'. Wordt vervolgd dus.

Vrijgezellenfeest

Het 'comité' bestaande uit Anneke (eigenaresse van Flavours in jinja), Ingrid en Nathalia heeft het feest geweldig voorbereid. De tuin is prachtig versiert met tientallen oranje ballonnen. Er staan tafels met Nederlandse vlaggen en er zijn appeltaart en muffins (van een Nederlandse bakker uit Kampala). In de loop van de avond komen daar worstjes en kaasblokjes bij. Rinty krijgt een sluier en iedere gast wordt voorzien van een oranje slinger om de nek. Iedereen brengt een foto van zichzelf en Rinty mee, dus is onze aanstaande bruid eerst een tijdje zoet met uitpakken. Dat zorgt voor hilarische, maar ook ontroerende momenten. 

Daarna genieten we van al het lekkers en de Oegandese bediening komt ook steeds nieuwsgierig kijken hoe die Nederlandse familie een feestje viert. Het is voor hen vooral leuk, omdat zij Rinty goed kennen. Natuurlijk laten we onze dame niet zomaar in het huwelijksbootje stappen: zij moet examen doen. We willen natuurlijk weten of mevrouw goed op haar taak als echtgenote en huisvrouw is voorbereid en ze krijgt een tiental vragen voor haar kiezen. En als het antwoord door de zeer kritische jury niet goed wordt bevonden? Sinterklaasliedje zingen! Dat overkomt haar een paar keer, maar zij slaagt ruim voldoende voor de test. Hier nog een vraag en prachtig antwoord, dat er zo vloeiend uitkomt, dat ik even vol schiet. Wat moet een bruid bij zich hebben op haar bruiloft? Something old, something new, something borrowed, something blue!

Verder aftellen

Het is intussen donderdag voor de bruiloft. Ik zit in de tuin van ons hotel achter de laptop de huwelijksbeloften uit te typen. Die bleken niet in het kerkboekje te staan. Ons Ma houdt me hierbij gezelschap en in de loop van de ochtend komt nog meer familie in Jinja aan. Inclusief mijn kinderen Erik, Christel en Rens, die  ook besluiten bij ons in het goedkopere hotel te gaan bivakkeren. Zus Astrid verhuist zich van een eenpersoons naar een tweepersoonskamer, want in het kleine hokje pasten haar koffers niet eens. In de loop van de middag ga ik naar Jinja centrum en vind ik Alex en Rinty stevig in de mineur. Alex voelt zich erg ziek en er is stress alom. Een bekende die Ugx 1.500.000 (anderhalf miljoen shilling!) zou brengen is niet komen opdagen en het geld MOET naar Buwenge om er eten voor het bruiloftsmaal voor te kunnen kopen. Gelukkig heb je dan een Nederlandse Ma bij de hand, dus wordt het probleem getackeld. Ik pin de omgerekend 450 euro en Alex vertrekt naar zijn dorp om het weer verder te regelen. - De betreffende mijnheer verschijnt op vrijdag wel met het beloofde geld, dus toen kreeg ik de lening weer terug. 

Gelukkig is deze crisis weer bezworen en we eten samen in een restaurant met een prachtig uitzicht op de Nijl. Heerlijk met de hele club bij elkaar! Ik sjoemel een beetje met de datum en tijd, maar deze vis heb ik dus in dat restaurant gegeten. Een tilapia uit het Victoriameer. Heerlijk (en alles wat er omheen lag heb ik niet op, omdat het anders te veel werd). Zoon Erik vertelt uitgebreid over zijn vrijgezellenfeest en er is ook voor Rinty even een moment van rust.
Maar er moet ook nog vergaderd worden met het bestuur voor Okusubira. Wij moeten een subsidie-aanvraag wegdoen en Rinty's inbreng is dringend noodzakelijk! Dus we spreken bij Flavours af om toch een uurtje te overleggen. Wat Rinty niet weet is dat daar in de tuin alles klaar wordt gezet voor haar vrijgezellenfeest. Als zij naar het toilet gaat, schiet het personeel even in de stress,  - ze zal toch niet te vroeg de versiering zien - maar Rinty heeft niets door en vergadert nog even verder mee. Tot rond 8 uur plaatselijke tijd het hele Nederlandse gezelschap is gearriveerd en Rinty een paar uur echt kan ontspannen. Een vrijgezellenavond zo Nederlands als maar zijn kan in Oeganda, dat is genoeg 'voer' voor een volgende blog. 

Nog drie dagen te gaan

Woensdag is lekker relaxed. Rinty past haar bruidsjurk en omdat zij wat kilo's kwijt is sinds mei, neem ik de jurk iets in. Alle spulletjes die direct nodig zijn op de trouwdag verplaatsen we naar mijn handkoffertje en ik geniet van dit 'plaatje'. Daarna wacht ik met mijn e-boek in de tuin van het hotel op ons Ma, zus Ingrid en zwager Paul die tegen de middag hier zijn. Ook hun reis verliep voorspoedige en zij installeren zich op hun kamers. Een van de kamers heeft een defecte douchekop. Er komt wel water uit, maar dat spuit recht omhoog tegen het plafond. Paul roept al dat er een paraplu nodig is om hier juist wél nat te worden. Helaas reageren de mensen van het hotel niet op het verzoek om de douche te maken, dus de komende dagen wordt op een andere kamer gewassen. 'Ah ja, Afrika'.

Ook vandaag lunchen we bij Flavours en Rinty, die met Alex een gesprek met de priester heeft gehad, begin met het leren van de catechismus. Voor de niet RK lezers: in de catechismus staan de regels met geboden en verboden waaraan een goed katholiek zich moet houden. Rinty moet delen gaan lezen en voor de biecht later deze week ook nog wat uit haar hoofd leren. Terwijl wij genieten van een broodje of salade, plagen we haar met alles wat moet of juist niet mag. Ze is nu echt gewaarschuwd! 

De middag besteden we (zonder Rinty) aan een wandeling naar de Nijl. Heerlijk naar mijn favoriete plekje! Het is grappig te merken dat ik niet meer opval in Jinja. Paul echter, met zijn maat 'Ierse rugbyspeler' valt wel op en wordt ook om een bijdrage voor de bouw van een huisje gevraagd. Ik ontdek dat er aan de rand van de Nijl, op een kleine richel boven het water een nieuw huisje is gebouwd. Dat stond er vorig jaar oktober nog niet. We genieten van het uitzicht, de zon en de vruchten die in het wild groeien. En 's avonds kijk ik in de  -dode - ogen van een bijzondere Victoriameerbewoner. Maar daarover een volgende keer meer. 

Lunch met vrienden en weer verder.....

Tegen enen arriveren drie vrienden van Rinty in Jinja. We spreken af bij Flavours, een leuke tent die gerund wordt door de Nederlandse Anneke, waar we heerlijk lunchen. Ruim een uur later reist dit gezelschap door voor een werkbezoek aan Hospice Tororo.
De voorbereidingen voor de bruiloft gaan weer verder. We zoeken de lezingen voor de viering in de kerk uit.

Gelukkig heb ik daar een beetje verstand van. De lezing van het weekend staat vast en we vinden vrij snel een lezing die daarbij past.Even nalezen in de Engelstalige bijbel en bespreken met vriendin Maria. Maria en ik zijn beide lector in onze eigen kerk en we kijken of het mogelijk is dat ik een lezing doe. Het lukt, er zijn niet te veel moeilijke woorden en Maria helpt met de uitspraak. Later zal blijken dat ik ook in het Engels in een Oegandese viering geen slecht figuur sla.Goed. Maria vertrekt weer om het boekje te typen en dan komt vriend Alex met de trouwkaarten uit Kampala. Sh.... (lelijk woord) de tekst is niet goed. De drukker is een regel tekst vergeten weg te halen. Uit de oorspronkelijke tekst moest de regel over het diner geschrapt worden. Oei, wat nu, zo door sturen of? Schrappen! Dus ik heb weer een uurtje of wat zoet met strepen. Mooi langs een liniaal, want het moet wel netjes.

Ondertussen tackelt Rinty het volgende probleem: gastvrouwen voor de zaterdagmiddag zoeken. Vriendin Euniche heeft drie vrouwen geregeld die niet op de afgesproken tijd verschijnen. Euniche maakt daar korte metten mee en serveert deze dames direct af. Er wordt met een andere vriendin gebeld. Zij komt thuis langs, belt met nummer twee, die ook komt en samen regelen ze ook nog een derde vriendin om zaterdag gastvrouw te zijn. Let wel: Op dinsdagavond besluiten drie vrouwen spontaan om hun vrije zaterdag te gaan helpen op een bruiloft. Dat zal ons niet gauw lukken denk ik. Naast deze vier dames uit Jinja zijn op de bruiloft nog vier gastvrouwen uit het dorp en nog enkele gastheren. Jullie begrijpen dat ik blij ben wanneer ik 's avonds weer mijn bed in mag rollen.

Verkleedkleren

We hebben om 8 uur 's morgen een afspraak met Barbara, Henriëtte, Lea en Olive. Ik wandel van het hotel naar Alex en Rinty en kom daar rond half negen aan. Heerlijk tijd voor een kop koffie. Als eerste arriveert Naomi, een vriendin van Rinty, die mee gaat om de bruidsmeisjeskleding uit te zoeken. Zij heeft zelf een verhuurbedrijfje van bedrijfskleding en heeft dus verstand van (onderhandelings) zaken. En rond half 10, ach dat valt niet tegen, melden de vier dames zich. We vertrekken in optocht naar de andere kant van Mainstreet naar een verhuurbedrijfje van bruids- en gelegenheidskleding. Vijf bij vijf meter met aan twee kanten een kledingrek en twee banken voor de bezoekers. En dan begint de pret. Echt letterlijk, want ik vermaak me kostelijk met het schouwspel. Naomi legt het winkelmeisje uit wat de bedoeling is: vier dezelfde stellen. Het moet bij wit en rood passen en de voorkeur van de bruid is iets met blauw en wit. Het winkelmeisje klimt op de bank en het graaien tussen alle jurken begint. Binnen de kortste keren is er van alles uit het rek gehaald. De meiden keuren en houden kledingstukken vóór en Naomi geeft commentaar. Het deed me ineens denken aan de carnaval bij ons thuis toen de kinderen nog thuis woonden. De verkleedkleren kwamen dan van zolder, we doken er met zo'n allen in en uit de berg die dan ontstond werd een keuze gemaakt. Binnen de korte keren is het ook in het winkeltje een kleurige warboel. De rokken in kobaltblauw passen en die keus is gemaakt. Maar met de topjes gaat het wat moeilijker. De maat is niet voor iedereen goed, dus er is aarzeling. Intussen wordt Rinty weggeroepen.

Vriend Alex (niet de bruidegom) gaat naar Kampala en zal de trouwkaarten ophalen. Hij moet geld mee. Om de hoek is een Barclaysbank, dus Rinty gaat voor 5 min. weg. Het worden er drie kwartier, want de pinautomaat is buiten gebruik en nog wat van die ongein. Intussen besluiten de dames binnen dat ze eigenlijk de oranje jurken leuker vinden. Die worden ook gepast en blijken prima te zitten. Maar gelukkig heeft Naomi wel in de smiezen dat Rinty en ik dat geen goed idee vinden, dus ze wentelt die keuze af. Daarna vindt het meisje twee iets afwijkende topjes die wel passen, dus dit setje moet het worden. Dan komt 'de baas' erbij. Een aardige mevrouw die als tweede baan onderwijzeres is. Of net andersom, dit is de bijbaan. Naomi onderhandelt nu stevig over de prijs. De vier dames nemen de spullen allemaal direct mee, zullen het thuis wassen en strijken. 

Bovendien heeft Rinty voor de gastvrouwen op het middagfeest ook nog 12 jurken nodig, dus die gaan in de onderhandelingen mee. Ze komen er uit en dan wordt alles op maat gemaakt. Mevrouw bekijkt de pasvorm kritisch, tekent dan aan de bonnenzijde van het topje iets af en het kledingstuk verdwijnt naar man met trapnaaimachine. Het stuk komt weer terug, wordt weer gepast en weer bijgewerkt. Zo een paar keer op en neer totdat alles goed zit. Er wordt natuurlijk niets afgeknipt, want een volgende klant kan weer wel eens een grotere maat hebben. Het is kostelijk om te zien hoe dat gaat. Ik ben heerlijk ontspannen en heb heel veel lol met deze gemakkelijke manier van werken. Het enige dat mevrouw ook nog 'bedingt' bij de prijsafspraken is dat de dames hun haren op de trouwdag bij haar salonnetje laten doen. De twaalf andere jurken zijn dan ook uitgezocht. Zes paarse en zes fuchsia-roze. Het is half één. Op naar het volgende onderdeel. 

Showers with a view

Even wat anders tussendoor. Natuurlijk komt er nog veel meer over de voorbereidingen van de bruiloft en de bruiloft zelf. Maar een opsomming verveelt misschien, dus hier een kort leuk verhaal tussendoor. 

De dag na de bruiloft neemt Nathalia ons mee voor een uitstapje: een boottocht op de Nijl bij zonsondergang. We stappen op bij een camping, waarvan de vaste tentjes allemaal een prachtig uitzicht over de Nijl hebben. Een aanrader voor wie graag kampeert! Halverwege de helling naar de boot komen we een allerleukst gebouwtje tegen: de douches. Vier op een rij en het belooft wat! Douchen met uitzicht. Echt heel grappig. Op de heenweg lopen we door zonder van het uitzicht te genieten, want de boot wacht. 

Eenmaal op het water spotten we het gebouwtje vanuit de boot. Het ziet er heel grappig uit, met plantenbakken in de 'raamopening'. Zonder glas trouwens, maar dat is waarschijnlijk vanwege het uitzicht.  Op de terugweg kan ik het natuurlijk niet nalaten om een van de douches binnen te gaan. En wauw! wat een uitzicht! 

Volgens mij kost dit uitzicht veel water, want hier wil je natuurlijk niet weg. En dat lijkt ook niet te kunnen! Sta ik daar, in een stikdonker hokje, krijg ik de deur niet meer open. Ajj, en ik ben nog wel de laatste in de rij van ons gezelschap. Gewoon duwen tegen de deur helpt niet, die blijft dicht. Dus uiteindelijk zet ik mijn voet tegen de deur om te ontsnappen. Mijn reisgezelschap realiseert zich dan pas, dat ze even ervoor wel een angstige piep hebben gehoord. 

Oegandese bruiloft regelen - dag 2 - deel 2

Die koe kopen is helaas niet zo letterlijk als het leek, want dat werd dan weer door iemand anders geregeld. Het ging hier alleen om de aanbetaling zo bleek. Maar er stond nog meer op het programma. Even een korte uitleg: een Oegandees bruidspaar heeft naast de twee bruidskinderen ook een Matron ('schaduw' voor de bruid) en een Best Man ('schaduw' voor de bruidegom). Maar daarnaast ook vier tot zes bruidsmeiden/bruidsjonkers. Rinty had al aangegeven dat wij die traditie niet kennen en ze had aangegeven geen bruidsmeiden te hoeven, tot ze maandagochtend hoort dat Alex wel vier bruidsjonkers heeft. Tja, dat zou wel erg raar staan, dus alé he, toch ook maar vier bruidmeiden. Maar wie dan, waar haal je die vandaan. 

Nou, gewoon ook uit het dorp. In Buwenge is een comité gevormd, die Alex helpen bij het regelen van van alles en nog  wat, en die hebben vandaag ook nog vier dames geregeld. We gaan naar de winkel van de voorzitter en maken kennis met Hariette, Lea, Olive en Barbara. Het blijken niet van die giechelende tieners te zijn, want ze zijn allemaal al wat ouder en een van hen is ook verpleegkundige. Er is gelukkig een klik en de bespreking begint. Rinty krijgt van hen ook vooral uitleg over hoe een Oegandese bruiloft zo ongeveer verloopt en waar ze rekening mee moet houden. Gelukkig gaat dat allemaal in het Engels, dus ik kan het aardig volgen. We krijgen ondertussen thee te drinken die volgens de Oegandese manier is 'gedempt' met suiker en we krijgen somosas (gevulde flapjes) die we van Alex niet mogen eten omdat ze niet warm zijn. Het is al donker als wij het winkeltje verlaten. Maar het is heerlijk in Buwenge!. In Oeganda stoppen mensen als het donker wordt met werken, maar dan gaan ze juist de straat op om inkopen te doen en deze avond was het markt, dus er was een heel gezellige drukte. Daar had ik graag wat langer rond gelopen. Overal lichtjes, vuurtjes, heerlijke etensgeuren en geroezemoes. Een heel fijn moment van de dag! Maar we reden met z'n drieën terug naar Jinja (over een heel slechte weg, reistijd ongeveer een uur) naar de volgende afspraak. 

Goede vriendin Maria heeft inmiddels gebeld. Zij maakt het boekje voor de kerk, maar de liedjes die het koor haar heeft doorgegeven zijn niet duidelijk. Of Rinty en Alex kunnen komen helpen. Rinty heeft voordeel van haar ervaring met doktershandschriften en ze kan een lied ontcijferen, Alex, Maria en Rinty komen ook nog uit andere liedjes, maar er blijft er een onduidelijk. Dus Alex gaat bellen (het is dan al 22.45 uur). Degene die hij aan de lijn heeft zingt het liedje voor, Alex zingt het na en Maria en Rinty schrijven het op (in het Swahili). Weer wat geregeld. Tot slot gaan we met Maria en haar man Bonny nog wat drinken in 2Frends.  Einde dag 2. 

Oegandese bruiloft regelen - dag 2 - deel 1

Jinja, 9 september: kleding voor bruidskinderen

We maken kennis met Vivian van zeven en Emmanuel van vijf, die de bruidskinderen zullen zijn. Vivian is met haar vader Mozes, een bekende van Alex uit zijn dorp Buwenge, een andere bekende en de oma van Alex naar Jinja gekomen. Emmanuel (kortweg Emma genoemd) is een neefje van Alex en hij is dus met zijn oma mee. Helaas heeft hij malaria, dus hij voelt zich niet erg lekker en hij is erg verlegen. Vivian geniet met volle teugen en vindt alles prachtig: een witte jurk chic schoenen, oorbelletjes en een armbandje. (Bijna.... nog mooier dan de bruid). Haar schoenen bestelt Rinty bij haar buurvrouw (letterlijk het winkeltje bij haar thuis naast) die ze een dag later uit Kampala zal meebrengen. Het winkeltje waar Emma een pak krijgt is klein en staat bommetje vol. Alex heeft zich ook bij ons gezelschap gevoegd en zit op een stoel van alles te regelen. Ik maak kennis met Oma, die helaas geen Engels spreekt en ik geen Luganda, dus het blijft bij onwennig, maar vriendelijk knikken. Ik bekijk het allemaal van een afstandje, ga wel drinken voor het gezelschap in de supermarkt kopen en geniet als ik achter Rinty, Oma en de kids aan hobbel op weg naar weer een andere winkel. Als alle spullen in Jinja zijn gekocht, vertrekt Alex in de auto van de vrienden met Oma en Emma naar Buwenge, Vivian rijdt met ons mee. Voordat we vertrekken gaan we eerst nog wat eten. Vivian kiest voor een frietje met kip, dat we in het 'beste Oegandese restaurant van Jinja' kopen. Daarna vertrekken ook wij naar Buwenge. Allereerst rijden we naar de kerk waar de plechtigheid wordt gehouden. Er naast ligt een voetbalveld groot grasveld,. waar zaterdag het feest wordt gehouden. Alex en Rinty hebben een afspraak met de pastoor van het dorp en een aantal praktische zaken worden besproken. Het hele gezelschap zit daar ook allemaal bij. Het is ergens halverwege de middag als we daar weer vertrekken naar het huis van Oma. 

Ik maak bij haar thuis kennis met twee ooms en nog twee jonge vrouwen die met baby's rondsjouwen. In het huisje staan enkele houten stoelen en een bank en ik mag op een bank zitten. Alle mannen gaan op de andere stoelen/bank zitten en de andere dames zitten op de grond om een mat die Oma zelf heeft gemaakt. Oma zit er in eerste instantie ook zelf bij, maar dan durf ik nog geen foto te maken. Als ik later wel mijn fototoestel heb gepakt is Oma al naar de keuken om voor eten te zorgen en komt ze niet meer terug zitten. Dus de foto is zonder haar erbij. We krijgen een heerlijk bord spinazie (smaakt hetzelfde als in Nederland) en stukken cassave. Ik had natuurlijk na de friet geen honger meer, maar de beleefdheid gebied ook daarvan iets te eten. Alleen Rinty, Alex, Vivian, Emma en ik krijgen eten. De andere mannen zitten te praten en de vrouwen blijven achter. Eenmaal weer buiten laat Alex mij het familiekerkhofje naast de huisjes van de familie zien. Daar zijn een aantal generaties familieleden begraven, maar al die graven moeten binnen kort plaats maken voor woningbouw, dus de lichamen zullen buiten Buwenge worden herbegraven.  Het speet me dat te horen, want het is een mooi plekje dat een heel vredige uitstraling heeft. We worden uitgezwaaid door de hele familie (kreeg al een 'knuffel' van Oma, wat later blijkt een begroeting tussen bekenden te zijn) en we gaan op weg naar het volgende: een koe kopen! 

Oegandese bruiloft regelen - dag 1

We rijden vanuit Entebbe naar Kampala, waar ik site seeing krijg op weg naar Patrick, de penningmeester van Hospice Tororo. Eerst dus nog een werkbezoek, dat 'uitloopt' over een brainstorm over een inkomens genererend project voor het hospice. De autorit kronkelt verder naar een winkelcentrum waar we koffie drinken en Rinty per boda naar een drukkerij gaat om trouwkaarten te bestellen.

Rinty's collega Michaela blijkt in het zelfde café te zitten, dus we kletsen gezellig bij tot Rinty terug is. We vervolgen onze reis naar Jinja, maar ergens op de doorgaande weg zijn we de pineut. We worden aangehouden door een verkeersagente die ons een boete geeft omdat de voorband niet in orde zou zijn.
Ontzettende onzin, maar het hoog spelen kost nog meer tijd, dus Rinty gaat in onderhandeling. Uiteindelijk komt ze er met een onderhandse tip van omgerekend € 3,00 af . Heeft mevrouw de agent ook weer geld voor haar lunch. (Zij staat niet op deze foto, zo brutaal durfde ik natuurlijk niet te zijn).

Het is trouwens erg knap dat de verkeerspolitie hun kleding zo mooi wit houden in de rode stof die echt overal in kruipt. De rit naar Jinja duurt lang er zijn veel files. We zijn bijna drie uur onderweg voor 80 kilometer.

De aankomst in Jinja is vertrouwd. Ik ga Alex goeie dag zeggen en check in in hotel New Daniël. Daar krijg ik een piepkleine kamer, met een loeigrote badkamer. En 's morgens een lekkere warme douche (toen nog wel). 

Een dag later word ik verhuisd naar een iets grotere kamer, met de ingang buiten het gebouw. Het verblijf is daar sober maar prima en ze hebben er een heerlijke tuin waar het goed toeven bleek. Het ontbijt is er alle ochtenden twee (zoete) witte boterhammen met een omelet, thee en een banaan. Daar kon ik het altijd een aanzienlijk lange tijd op volhouden. 

Het warme water liet vervolgens een aantal dagen op zich wachten, tot ik ontdekte dat de rechter kraan het warme water is en dat je 's avonds voor het slapen gaan de meeste kans hebt op lekker water. 

De volgende ochtend in de tuin al een prachtig vogeltje gespot en een heel aparte bloem op de foto gezet. En daarna begon het 'echte werk'. 

Aankomst

‘Ik wens u een heel goede bruiloft en ook voor het bruidspaar van harte gefeliciteerd  namens Brussels Airlines.’ Het is zaterdag 7 september 2013 22.40 als ik na die wens de vliegtuigtrap in Entebbe afdaal. Het is donker en zoals gebruikelijk wordt de route naar de aankomsthal geflankeerd door luchthavenpersoneel in veiligheidshesjes. Ik rol mijn kleine koffer met daaraan de bruidsjurk van Rinty in een grote witte zak naar de aankomsthal. Het is warm ondanks het late uur en de geur is onmiskenbaar: Afrika!  

Ruim 11 uur eerder ben ik vanaf Brussel vertrokken. Het was druk bij het inchecken en Eric en ik hebben alleen staand nog vlug een kop koffie gedronken voordat ik aan mijn wandeling naar de gate begin. 

Al met al ben ik dan nog ruim 20 minuten onderweg, maar ik vind het heerlijk om nog even een stuk, flink doorstappend, te lopen. De vlucht was voorspoedig en de service van Brussels Airlines weer prima. De jurk wordt in een speciale garderobe gehangen, dus ik heb er geen omkijken naar en de jurk wordt niet te veel  verfrommeld in de bagageboxen.  Heen was er de gebruikelijke tussenstop in Kigali en alhoewel dat best vlot gaat, is dat oponthoud van anderhalf uur niet prettig als ik al 8,5 uur stil heb gezeten. Mijn e-reader doet  goede dienst en zonder problemen kom ik door de douane, koop mijn visum (dit keer voor mij geen irisscan, wel vier vingers op de foto). En ik word door medepassagiers in de wachtrij aangesproken op mijn bijzondere vrachtje.  De andere koffer komt snel en ik sta ook zo buiten. Met Rinty kan ik snel van het vliegveld weg. Korte tijd later zitten we aan een pint in hotel Sunsed in Entebbe en begint on bijpraten! Deze keer geen ‘werkbezoek’ aan Oeganda, maar een heel speciale week met  de voorbereidingen van een bruiloft, de bruiloft zelf  en nog enkele dagen ‘toeristje spelen.’ De komende blogs zal ik over deze bijzondere week verslag doen.